Achtergrondruis

Door het open raam sijpelt het geluid van fluitende vogels de slaapkamer binnen. Ik open een oog. Het is half vijf in de ochtend toont de iPhone en laat me gelijk weten dat er 11 likes zijn op instagram, dat ik twee keer getagd ben op Facebook, dat ik over 2,5 uur aan het werk moet, maar eerst nog even push ups moet doen, die ik overigens nooit doe. Hoeveel stress en schuldgevoel zouden al die health apps veroorzaken?

Op de achtergrond klinkt de permanente ruis van de asfaltjungle. Een soort bromtoon, die soms lichtjes aanzwelt. Ik probeer verder te slapen maar m’n oren spitsen zich onbewust, als bij een kat die ligt te spinnen. Heel in de verte klinkt het zwakke gepiep van een achteruitrijdende vrachtwagen. Een autodeur klapt dicht. Een paar meeuwen krijsen alarmerend.

Het zou doodstil moeten zijn maar dat is het nooit. Ik hoor mijn eigen ademhaling. Het is te laat. Mijn gedachten gaan tikkertje spelen.

In de muziek van Beethoven zitten de geluiden van de natuur verwerkt zonder dat je ze direct hoort, las ik jaren geleden. Een wetenschapper was met de bladmuziek in een bos gaan zitten en had dat ontdekt. Het zou een verklaring kunnen zijn waarom die muziek zo ontspant, bedenk ik nu. Het geluid van de natuur stelt gerust zoals de kleur groen dat ook doet, zonder dat je daar controle over hebt. Zet een kamerplant in een kantoorruimte en mensen worden gelukkiger. Maar misschien komt dat omdat in kantoren zo weinig geluk aanwezig is dat iedere toevoeging al verbetert. Groen als snufje zout in het smakeloze bestaan. Ik moet weer vaker naar Beethoven luisteren.

Een eend kwaakt met salvo’s, het doet denken aan het scherpe gelach van iemand die te gretig plezier heeft in een bioscoopzaal. Als de natuur Beethoven is en vice versa, wat hoor ik dan nu in die ruis van de stad? Philip Glass? Rammstein?

Het ochtendlicht begint zich een weg te wurmen door de dunne spleetjes in de gordijnen. Als water dat tussen de kieren van gesloten sluisdeuren door spuit. Licht is als water, je kunt het moeilijk buitenhouden als het er eenmaal is. Ik zie het door mijn gesloten oogleden heen. Zal ik een oogmasker opdoen? Misschien ook wel oordopjes in doen? Hulpmiddelen om een stille duisternis te scheppen. Stilte, duisternis hoe fijn zou dat zijn.

Ik denk aan de astronauten in Interstellar die slapend door het heelal suisden. In het heelal schijnt het doodstil te zijn. En donker. In mijn hoofd klinkt plots Also Sprach Zarathustra van Richard Strauss. Waar komt dat nu weer vandaan? O wacht, dat zit in A Space Odyssey van Stanley Kubrick, daar zitten die slapende astronauten ook in. Op dit soort momenten doen m’n gedachten denken aan Der Lauf der Dinge. Iedere ingeving roept een andere op.

Misschien wordt alles wat we denken en voelen bepaald door wat we zien en horen. Daarom worden mensen gek in een isoleercel. Wat zou ik doen als ik een isoleercel werd opgesloten? Ik denk aan Een Man van Oriana Fallaci, een van de mooiste boeken die ik ken, over het leven van haar vriend de vrijheidsstrijder Alexandros Panagoulis. Hij wordt opgesloten in een isoleercel en lost om niet gek te worden een van de grootste wiskundige problemen op. Om vervolgens de oplossing te vergeten. Grieken, ze zijn onverslaanbaar maar winnen nooit iets. Dat vat de eurocrisis wel samen.

Het is half zes. De slaap kan ik nu wel vergeten. Misschien moet ik toch maar die push ups gaan doen.

Over Francisco

eindredacteur Joop.nl

2 Replies to “Achtergrondruis”

  1. Mooie overpeinzingen, Francisco. Oriana Fallaci zul je als schrijver/denker toch niet altijd zo hebben kunnen waarderen, neem ik aan? Neem haar opvattingen over de islam, met name zoals zij vermoedde dat die in West-Europa zou gaan optreden.

    • Ze is later inderdaad helaas nogal nare dingen gaan roepen. Gebeurt vaker. Brigitte Bardot bijvoorbeeld zit nu in het extreemrechtse kamp. Wil niet zeggen dat haar oude films slecht zijn. Een Man is een prachtig boek.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.