Het wrede ‘maar’

In een van de mooiste boeken die ik de afgelopen jaren las, Kom Hier Dat Ik U Kus, schrijft Griet Op de Beeck ergens dit zinnetje:

“Maar” is het ergste woord.

Sindsdien let ik er op en verdomd het is waar. Maar is als de uitgestoken hand die plots wordt teruggetrokken, als het geschenk waar verplichtingen aan blijken te kleven. Maar is een camouflagewoord om iets te zeggen wat eigenlijk niet gezegd kan worden. “Ik ben geen racist maar…” En dan volgt er altijd iets racistisch. Achter ‘maar’ schuilen vaak hele ideologi├źn die zich niet willen laten verdringen.

Vanochtend zag ik deze kop met ‘maar’. Hier is het gewoon wreed. Een beter leven voor de plofkip wordt er plots een nadeel door.

Waarom staat er niet gewoon ‘en’? In het antwoord op die vraag zit vast een ‘maar’.

Over Francisco

eindredacteur Joop.nl

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.