De zwaan in mijn geheugen

Op de A12, vlak voor Utrecht, kwam het verkeer voor me een paar weken geleden plots tot stilstand. Ik zag een automobilist nog snel uitwijken naar de parallelweg, voor mij was het te laat. De wielen stopten met draaien. 

Stilstaan. 

Ik ben veel spitsrijden gewend, een soort langdurige autovariant op het wachten bij de kassa, het langzaam voortkruipen als metalen slakken, maar verkeer dat ineens helemaal stilstaat betekent meestal slecht nieuws, niet alleen in de zin van te laat komen. Een ongeluk, leed dat vaak ver voorbij de witte strepen op het asfalt reikt.

Dat kon wel zo zijn maar had ik ook maar alert die uitwijkmogelijkheid van de parallelweg benut, dacht ik met het egoïsme van de forens in tijdnood. Ik trommelde onwillekeurig met mijn vingers op het stuur, zo’n gebaar dat je gevoel van ongeduld alleen maar versterkt.

In de verte zag ik half onder een viaduct, twee vrachtwagens stilstaan, naast elkaar. Het verkeer kwam langzaam in beweging, laveerde om de trucks heen.

Wat was er aan de hand? Hadden ze zich klemgereden? Was er een auto tussen hen verkreukeld? In het al optrekkende voorbijgaan was er zo gauw geen ongeluk te zien. Allebei motorpech? Vreemd.

Ik passeerde de vrachtwagens en keek in de achteruitkijkspiegel terwijl ik gas gaf. Beschut door de twee trucks zat er een zwaan midden op de rijbaan. De vleugels gespreid, de hals in de bocht die een begrip is geworden. Gewond waarschijnlijk. Ondanks zijn verwondingen oogde de vogel majestueus, zoals zwanen dat altijd zijn. Er stond een motorrijder bij, al even verloren als de vogel. Het leek een scene uit een schilderij.

Dat beeld bleef zo sterk hangen dat ik meende dat ik er een foto van had gemaakt. Toen ik die nu, weken later, wilde opzoeken, kwam ik er achter dat die er niet was. Ik had geen foto gemaakt, ik was gewoon doorgereden met mijn ogen op de weg gericht en slechts even een blik in de achteruitkijkspiegel. Maar ik had het eenmaal thuisgekomen wel opgeschreven. Daardoor kon ik het beeld beter voor de geest halen dan van al die honderden andere voorvallen die ik al zoekend tegenkwam in het geheugen van m’n telefoon. Vastleggen doe je beter met woorden. Die opslagruimte in m’n iPhone is net zo min mijn geheugen als dat de wielen van mijn auto mijn benen zijn.

Over Francisco

eindredacteur Joop.nl

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.