Leonard Cohen: The way to say goodbye

(Beluister hier het interview met Radio Rijnmond)
Vanochtend om even voor zessen werd ik wakker met in mijn hoofd de vraag of ‘Hey, that’s no way to say goodbye’ een goed nummer zou zijn om te draaien op mijn begrafenis. Niet dat ik plannen heb om dood te gaan, in het geheel niet. Maar ik bleef even in de vraag hangen. In gedachten zag ik mijn kist staan en de rouwenden. Ik heb ooit gelezen dat je in dromen nooit gezichten ziet. Ik zag ze nu ook niet. Ik hoorde ‘I loved you in the morning, our kisses deep and warm’. Nee, dat kan ik de mensen niet aan doen, dacht ik.

Vervolgens werd ik echt wakker en pakte zoals gewoonlijk mijn telefoon. Mail van een vriendin uit de VS met maar 1 zin. “Leonard Cohen overleden.” Mijn god.

De afgelopen weken had ik zijn laatste album, dat hij naar verluid zittend op een stoel heeft opgenomen, op repeat. “You want it darker. We kill the flame.” Het klinkt weer profetisch, zoals zo vaak bij Leonard Cohen. “I’m ready, my Lord.”

Leonard Cohen in het Concertgebouw, 1979
Leonard Cohen in het Concertgebouw, 1979
Er schijnt zoiets te bestaan als de soundtrack van je leven. Bij mij zou die dan helemaal gevuld zijn met nummers van deze zingende dichter. Ik heb hem drie keer zien optreden. De eerste keer in 1979 in het Concertgebouw, de ‘Field Commander Cohen’ tour die later nog op cd is uitgebracht. De tweede keer in de jaren tachtig in De Doelen, toen het echt niet goed met hem ging en de laatste keer in 2008 in het Amsterdamse Westerpark. Dat was magistraal. Hij moest toen weer gaan toeren omdat zijn manager z’n hele fortuin had gestolen. Dat overkwam hem vaker. De rechten op de wereldhit Suzanne raakte hij in de jaren zestig kwijt aan een gewiekste agent voordat hij er iets aan verdiend had. Bureaucratisch zwak begaafd, zo herkenbaar.

Over z’n muziek wordt nu veel geschreven door mensen die veel verstand van muziek hebben. Daar reken ik mezelf niet toe. Hetzelfde geldt voor zijn poëzie. Dus ik ga er niets over zeggen. Maar laat me je een van mijn favoriete gedichten tonen.

I wonder how many people in this city
live in furnished rooms.
Late at night when I look out at the buildings
I swear I see a face in every window
looking back at me
and when I turn away
I wonder how many go back to their desks
and write this down.

Heel vaak als ik in een stad ben en uit het raam kijk, denk ik hier aan. Dat is zo tekenend voor Cohen. Hij zingt geen liedjes, hij tatoeert je hersens. Althans de mijne.

Ik ben vervolgens nog nooit naar m’n bureau gelopen om het op te schrijven. Want dat had hij al voor me gedaan.

Thank you very much, mr Leonard Cohen.

Over Francisco

eindredacteur Joop.nl

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.