Bohemian Rhapsody

In Bohemian Rhapsody, die ik zaterdag zag, zit een scene waarin Freddie Mercury liggend op bed zijn handen uitstrekt naar de pianotoetsen en de eerste noten speelt van het nummer waarmee de band wereldfaam verwierf. De scene maakt duidelijk dat de song niet louter het product is van een groep die de studio als laboratorium gebruikte maar echt een persoonlijk werk van Mercury. Al zal het voorval bedacht zijn voor het script waarin het legendarische nummer een soort leidraad vormt voor het leven van de artiest. Aan het slot klinkt het tijdens het Live Aid concert in Wembley als een aankondiging van de naderbij sluipende dood.

Too late, my time has come
Sends shivers down my spine, body’s aching all the time
Goodbye, everybody, I’ve got to go
Gotta leave you all behind and face the truth

De blik vervuld van het naderende einde. Rami Malek overtuigt als Freddie Mercury. Gesnik in de bioscoop. Eenmaal weer thuis het echte optreden nog eens teruggekeken. Dat zag er toch anders uit, al is iedere beweging hetzelfde. In de film is het een zwanenzang, in de concertregistratie een nieuw hoogtepunt van een artiest die genoeg energie heeft om een heel stadion te verlichten.

Er is discussie over of de hiv-diagnose in het echt toen al gesteld was of dat Freddie Mercury die pas in de jaren na het concert te horen kreeg. De vraag is wat droeviger stemt, de filmartiest die bewust afscheid neemt van zijn publiek of de echte Mercury die schittert op het podium, nog onwetend van het lot dat hem te wachten staat.

Ik wist niet dat Mercury een migrantenkind was, lid van een vervolgde bevolkingsgroep die duizend jaar geleden van Perzië door oprukkende islamisten naar India werd verdreven. Zijn ouders waren vanuit India naar Engeland geëmigreerd. Vandaar ook al die onbekende woorden in het lied. Bismillah. De Arabische spreuk die gebruikt wordt voor het verrichten van een goede daad.

Nummers als Bohemian Rhapsody behoren onbewust tot wat de soundtrack van je leven wordt genoemd. Het heeft iets onsterfelijks. De eeuwen daarvoor bestond die voor gewone stervelingen uit het Kyrie en Gloria. Je hoort die niet meer terug in de Top 2000.

Middenin de nacht werd ik wakker, de slaap was uit bed verdwenen. Op Twitter was het stil. Ik pakte het boek Asymmetrie van Lisa Halliday waar ik al dagen niet meer in gelezen had, ging verder in het verhaal Waanzin waar ik gebleven was en daar stond het meteen op de eerste bladzijde: Sami, een jongen in Bagdad, hoort de eerste tonen van Bohemian Rhapsody en gaat prompt piano leren spelen op het instrument dat al tijden op zijn kamer staat. De kamer is zo klein dat hij liggend op zijn matras de toetsen kan bespelen. Zelfde scene, zelfde soundtrack, ander leven.

Ik legde het boek neer en staarde naar het plafond. Zou Sami een nieuwe Freddy Mercury worden of loopt zijn levensweg ergens anders heen? Ineens zie ik allemaal levens voor me met Bohemian Rhapsody in de soundtrack. Een kleine jongen in Bagdad, vrachtwagenchauffeurs, soldaten, Top 2000 families. Niemand die begrijpt waar de tekst over gaat maar het lied geeft ze allemaal het gevoel mens te zijn. Kyrie eleison.

Over Francisco

eindredacteur Joop.nl

One Reply to “Bohemian Rhapsody”

  1. Ik was 9, volgens mij. En we keken thuis in het dorp naar Live Aid. De hele dag de televisie aan, dat was al feest, mijn moeder snapte er niets van maar mijn oudere broer als mijn vader vonden dat het wel een keertje mocht, het was immers voor die arme kindjes in Afrika. En die muziek, en die shows en natuurlijk werd het gedeelte Queen onvergetelijk. Op zo’n manier onvergetelijk dat mijn broer diezelfde avond achter de piano zat te pingelen. Bohemian Rhapsody inderdaad.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.