Wat de trein me leerde

Vanochtend op het drukke station waar een massa forenzen paraat stond om een binnenkomende trein te enteren, zag ik een hele strook perron die vrijwel leeg bleef van reizigers. Eerst dacht ik dat het misschien de plek was waar de eerste klas rijtuigen stil komen te staan. Aan dat rijdend reservaat heeft de gemiddelde forens immers niets bij de jacht op een vrije zitplaats. Dat al die mensen precies weten waar zo’n trein stopt, dacht ik verbaasd. Ik word altijd een beetje nerveus als ik meen dat anderen over kennis beschikken waar ik onwetend van ben. Je begrijpt, ik leid mijn leven in een staat van permanente stress.

Pas toen ik zelf over het vrijwel lege perrongedeelte liep merkte ik wat er werkelijk aan de hand was. Of liever gezegd, ik rook het. Het lege gebied was de gebruikerszone voor nicotineverslaafden. Typisch, zo’n gebied dat vijftien jaar geleden nog overbevolkt was, bleek nu verlaten. Wie had dat ooit kunnen denken?

Even later zag ik voor het eerst dat er op de perrons V-borden hangen die aangeven hoeveel seconden het duurt voordat de treinwagondeuren gaan sluiten. Fascinerend. 5,4,3,2, het leek Cape Canaveral wel. Behalve dan dat na de 0 niet de take off volgde. De deuren gingen weliswaar dicht maar de trein bleef nog even staan. Een jongen kwam aanstormen van de trap, drukte met enige wanhoop op de knop van de deuren maar er gebeurde niets. Nog een keer, tegen beter weten, zoals iedereen dat ook doet als een lift te lang op zich laat wachten. De trein zette zich in beweging en de jongen keerde zich om. Hij lachte, zoals je kunt lachen als je iets verliest, een weddenschap, een partij schaak of een doelpunt net mist. Ik vond het knap. Lachen in plaats van vervloeken. Ga ik voortaan ook proberen.

Er was nog een andere verandering. Ik stond op het punt ‘s ochtends de auto naar mijn werk te pakken maar zag daar op het laatste moment toch maar vanaf. Legde de autosleutels terug in het sleutelrek – iedereen die lijdt onder het voortdurend kwijt zijn van sleutels kan ik die aanvulling op je woninginrichting aanraden, het verlengde mijn levensverwachting met minstens 5 jaar wegens afname stress en wanhoop – en vulde mijn rugzak met een ns-survival pakket (water, fruit, koptelefoon, boek).

Ik kan een heel vertoog houden over hoe ik milieubewuster ben geworden, dat de planeet er aan gaat, etcetera, maar de waarheid is gewoon dat ik de files niet meer trek. Het is tijdverspilling. Ja, ik kan podcasts luisteren en vertrouwelijke telefoongesprekken voeren in m’n forenzenbolide maar zelfs dat weegt niet meer op tegen de file-ellende. File-rijden kost niet alleen veel tijd, het is ook ontzettend vermoeiend.

En ik wilde lezen. Ik ben bezig in dat prijswinnende boek van Rob van Essen. Het is zo’n boek dat je moet verslinden, dat je leest zoals je een marathon loopt, doorgaan, doorgaan. Tenminste dat vermoed ik want ik heb natuurlijk nooit een marathon gerend.

Had ik ook nooit gedacht, dat ik uit praktische overwegingen niet meer met de auto zou willen, dat symbool van vrijheid uit de 20e eeuw. En omdat ik meer wil lezen. De file krijgt voor elkaar wat al die andere maatregelen niet lukte.

Nu zat ik in de trein en hoorde ik een gesprek achter me over de voor- maar vooral nadelen van cocaïnegebruik. Zo snuif je onverwacht ook nog wat extra kennis op.

Die drie wijze lessen kreeg ik vanochtend zo maar gratis opgediend. Dus regering, als je de aarde wilt redden, het verkeersprobleem wilt oplossen, de literatuur wilt stimuleren en de mensen tot elkaar wilt brengen: versmal de wegen. Bij het ontmoedigen van roken werkte dat ook. En blijven lachen, dan valt het allemaal mee.

Over Francisco

eindredacteur Joop.nl

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.