Graven in je geheugen

Ik ging naar de bioscoop om Nous Finirons Ensemble (we zullen samen eindigen) te zien, het vervolg op Les Petits Mouchoirs (de leugentjes om bestwil) uit 2011. Dat feest ging niet door. Eerst bleek de bioscoopreclame in een loop te zitten. Steeds werden dezelfde spotjes opnieuw afgespeeld. Er wordt wel gezegd dat herhaling de kracht van reclame is maar toen ik voor de dertigste keer de commercial voor parachutespringen voorbij zag komen, betrapte ik mezelf op de meest afschuwelijke verwensingen. En met mij de rest van het bioscooppubliek. 

Na een half uur meldde de operateur dat ze de film wel hadden maar niet over de digitale sleutel beschikten voor deze voorpremière. “We kunnen hem dus niet vertonen. U kunt uw geld terugkrijgen of als Cineville-pas houder een vrijkaartje dat u kunt weggeven.” Helaas, ik ken in Rotterdam geen mensen zonder Cineville-pas. Dus linea recta teleurgesteld naar huis.

Wat me echter het meest trof was iets totaal anders. Ik doe weliswaar aan het begin van dit stukje alsof iedereen weet wat Les Petits Mouchoirs is, ook bekend als Little White Lies, maar mij zei de naam deze week aanvankelijk niks. Het duurde even voor het kwartje viel. Dat ging heel gek. 

Ik las in de aankondiging van de vervolgfilm dat het eerste deel een enorme hit was geweest en dacht o, dan moet ik die kennen. Maar Les Petits Mouchoirs? Geen idee. In de volgende zin stond dat het ging om een vriendengroep die samenkomt in het prachtige vakantiehuis van een van hen.
Wacht.
Ja! Die film! 

Het eerste wat naar boven kwam was dat ik het een geweldige film had gevonden. De enorme waardering, die was het krachtigst in mijn geheugen aanwezig. Logisch want daar heb je het meeste aan in de eerste selectie: is het wat? Nog wist ik niet waar die film over ging. Wel dat hij grote indruk had gemaakt, dat ik helemaal van slag was na het bekijken. Maar waarom?

Toen kwam letterlijk beetje bij beetje de film naar boven. Het huis. De enorm heftige openingsscene waar je meteen van ondersteboven raakt. De verwikkelingen, het drama. Ik ga hier geen details geven want misschien wil je Les Petits Mouchoirs nog zien, wat ik je zeer kan aanraden. Hij is via tal van kanalen online te huur.

Ook de ene zin waar het allemaal om draait en die er mede voor zorgt dat de film zo’n impact heeft, kwam naar boven.

Steeds meer puzzelstukjes borrelden op, terwijl ik de film jaren geleden, misschien wel zeven, heb gezien. Het fascinerende is dat het ook echt puzzelstukjes lijken die in elkaar grijpen. Als er twee passen dan volgt een derde. Ik vroeg me af of de hele film in mijn geheugen zit. Of ik de hele film met dichte ogen terug zou kunnen kijken, als ik maar diep genoeg graaf. Helaas, dat is meer iets voor in een science-fiction film.

Toen ik pas journalist werd oefende ik mijn geheugen vaak. Had ik een avond al bomend doorgebracht met iemand dan probeerde ik de volgende dag uit het hoofd het hele gesprek zoveel mogelijk reconstrueren. Of een interview uit het hoofd uitschrijven en dan pas de tape gaan afluisteren om te zien of het klopt. Hoe vaker je het doet, hoe beter je er in wordt.

De ervaring met het terughalen van de film deed me denken aan mijn ouders die tegen het einde van hun leven niet altijd meer wisten wat ze een dag eerder gedaan hadden maar zeer levendige herinneringen hadden aan hun jeugd. Je hele leven is opgeslagen in je hoofd. Het zit er allemaal. Wat je nodig hebt, is een sleutel. En die moet je aangereikt worden. 

En terwijl ik dit online zet herinner ik me dat ik 19 jaar geleden al eens over het terughalen van herinneringen heb geschreven. Het staat op een oud en krakkemikkig gedeelte van mijn site. Over mijn leven als prille tiener in een gat. Ik voeg het hieronder toe:

MISSING LINK
21 februari 2000

1973. Ik koop mijn eerste elpee in een platenzaak in een dorp verderop. Want waar ik woon, Nieuw-Beijerland, is geen platenzaak te vinden. Net zo min als iets anders trouwens.
Sladest van Slade, een band die – vooral in Engeland – extreem populair is. Twee van hun hits komen in dat jaar binnen op de eerste plaats in de Britse hitparades, een stunt die na de Beatles niemand meer vertoond had. Ik draai de plaat letterlijk grijs op een Aristona pick-up, een platenspeler in een soort koffertje waarvan het deksel tevens de luidspreker was. 

2000. Ik start mijn auto in een Amsterdamse parkeergarage om naar huis te keren en duw in de cd-speler mijn nieuwste aanwinst: Sladest. De volumeknop gaat zo hard dat de luidsprekerkasten mee trillen en mijn oren protesteren. Slade was vooral een band van harde muziek. Heel harde muziek. Titels als Play It Loud en Till Deaf Do Us Part waren geen grapje. Zanger Noddy Holder, thans verdienstelijk acteur, beschikte over een stem als een misthoorn. Als je de muziek zacht speelt is er niets aan. Uit de luidsprekers schalt Cum On Feel The Noize dat ik zeker twintig jaar maar misschien wel langer niet meer gehoord heb. En zonder dat ik er iets voor doe maak ik een tijdreis van een kwart eeuw. 

1973. Opgroeien in een dorp als Nieuw-Beijerland is nog erger dan wat op het filmfestival vertoond werd in de erg prettige hitfilm Fucking Amal, over het leven van tieners in een of ander Zweeds gat. Een discotheek of societeit is er niet. Zaterdagavonden slijt je door op je slaapkamer plaatjes te draaien met in de fittingen gekleurde lampen en de stroom onderbroken met een TL-starter zodat het licht blijft knipperen en met een beetje fantasie op een lichtorgel lijkt. En bij gebrek aan drank of drugs rook je heggenbladeren om er achter te komen dat je daar alleen maar vreselijke hoofdpijn van krijgt. 

2000. Ik had eigenlijk geen idee meer wat er nu precies op Sladest stond, afgezien van enkele hits als Gudbuy T’ Jane. Niettemin blijk ik elk nummer voluit mee te kunnen zingen en ook precies te weten welk nummer er gaat komen. Ergens in mijn hoofd zit, al die tijd diep verborgen, een compleet archief. Ik ruik de geuren van het dorp weer, ik herinner me de dromerijen over het hebben van een brommer zodat ik eindelijk weg zou kunnen vluchten. In mijn ooghoeken flitst het licht van de gekleurde gloeilampen. Het is er allemaal maar je komt er niet bij als je de goede URL niet weet. In dit geval luidt die Sladest. 

1973. Met jeugdvriend en mijn hond in een boom.


Over Francisco

eindredacteur Joop.nl

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.