Het leven van anderen

Op Down The Rabbit Hole bezocht ik de Speakers Corner, een soort open ronde tent waar mensen op de grond in een kring gaan zitten alsof er een kampvuur knappert. Dat vuur was er niet. Het was wel heet, 32 graden minstens, want midden op de dag met een zon die oefende in laseroorlogvoering. Twee vrouwen, Eva Crutzen en Yvonne van den Eerenbeemt, presenteerden er verhalenvertellers. Mensen uit het publiek worden uitgenodigd naar voren te komen en een eigen verhaal te vertellen, mooi, spannend of gewoon bijzonder.

Een meisje vertelt hoe ze in haar eentje op het festival is beland, voor het eerst in haar leven en nu een maatje heeft gevonden, een man die geen nee kan zeggen verhaalt over hoe hij een vage dakloze bekende in huis haalde die xtc-handelaar of serie-moordenaar leek, een andere man praat over hoe hij zijn grote liefde ontmoette omdat hij pech kreeg met een auto. Verhalen die meanderen, met bizarre wendingen, komische voorvallen en vaak eindigen met een bevrijdende lach. Er wordt geboeid geluisterd, geglimlacht, sommige ogen glinsteren. Dit is het leven zoals het moet zijn.

Na ieder verhaal doet Eva een oproep, heb je een verhaal, kom naar voren. Vingers gaan aarzelend in de lucht. Ik zou sowieso m’n vinger niet durven opsteken maar begin me wel af te vragen welk verhaal ik zou vertellen.

Ik zoek mijn geheugen af. Het is alsof mijn hersenpan een verwaarloosde zolder is geworden waar ik rondstruin, speurend naar geschikte herinneringen. Een leuk verhaal, dat moet ik toch wel ergens hebben liggen. Maar ik vind niet meer dan stof, spinnenrag en dozen met oude administratie. Langzaam zwelt er een gevoel van paniek aan.

Ik probeer grappige voorvallen voor de geest te halen maar zie mezelf alleen maar in de file staan. En als ik dat niet doe dan is het ellende. Nee, niet die keer dat ik beroofd werd, te heftig. Niet de tak die mn schedel binnendrong en mn hersens op een haar na miste. Niet dat ik met een dolverliefd hoofd de stad volplakte met amoureuze affiches, gearresteerd werd en zij een ander tegenkwam. Allemaal ellende of teveel kijk mij nou. Of allebei. Wat zouden ze wel niet moeten denken. Niet leuk bovendien. Nergens een lach te bekennen. Kon ik die verhalen niet opleuken? Nee, niets.

De tent voelde als een loeiende magnetron met mijn geheugen als diepvriesmaaltijd die verminkt wordt. Zwartgeblakerd maar van binnen toch nog een ijsklomp.

Ik bleef luisteren maar werd steeds meer bekropen door een gevoel dat ik niets meemaak, dat terwijl het leven van anderen bruist dat van mij slechts verdampt. Ik zag mezelf liggen op mijn sterfbed, terugblikkend op een groot zwart gat. Misschien zou ik kunnen vertellen dat ik iemand ben die niet weet hoe te leven. Dat ik feestjes na uren verlaat zonder met iemand gesproken te hebben. Dat ik namen en gezichten vergeet alsof het barcodes zijn. Dat ik niks wil doen wat iedereen doet en daarom niks doe.

Maar wie interesseert dat wat? Je gaat toch ook niet luisteren naar iemand die vertelt dat hij aan de voet van de Mount Everest is blijven steken omdat hij toch geen zin bleek te hebben. Ik denk aan de boeken over het leven dat ik leid. Walging van Sartre. Een Zwakke van Coenen. Wie leest die nog? Misschien is er een tijd geweest dat geen leven hebben juist het leven was. De heremiet in de grot. Maar dat was dan voor mijn tijd. Zie je wel.

Er klinkt applaus. M’n maag draait zich om. Straks weer iemand met een geweldig verhaal. En ik? Ik kan alleen maar vertellen dat ik het gehoord heb. Mijn ervaringen zijn die uit het leven van anderen. Het is een soort couchsurfen met andermans herinneringen. Ik moet zelf gaan leven. Iets doen, meemaken. Iets.

De bezoekers staan op en gaan uiteen in groepjes. Ik kom moeilijk overeind, mijn benen slapen. Ik leid geen leven, ik onderga het. Ik grijp naar m’n phone, die digitale drug tegen sociaal ongemak. Ik scroll door de timeline en like er op los. Langzaam keert de kalmte terug. Dit is mijn leven, dat van anderen liken.

Over Francisco

eindredacteur Joop.nl

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.