Principes

Jíj bent principieel, zei de goede vriendin die zo bijzonder en mooi gekleed was dat iedereen die ons passeerde die beroemde memefoto met dat omkijkende stel nadeed toen we door de stad flaneerden en spraken over het leven en de anderen. Ik voelde een steek in m’n zij, alsof iemand een klap op mijn nieren gaf. Want principieel zijn, dat wil natuurlijk niemand. Voor je het weet, zien ze je als salafist. Bovendien ken ik niemand die principieel is die ik ‘leuk’ zou willen noemen en ik wil zo verdomd graag leuk zijn.

Ik vroeg me snel af of ik überhaupt iemand kende die ik principieel zou noemen. Iedereen die in me opkwam, viel af. De schrik sloeg me om het hart. Misschien was ik daar dan inderdaad te principieel in. Gelukkig kon ze mijn gedachten niet lezen want we liepen naast elkaar en daarvoor schijn je iemand in de ogen te moeten kijken.

Waar ben ik dan principieel in, probeerde ik. Concreet worden is altijd het beste wapen tegen vage verwijten heb ik ooit geleerd en ik pas het nog steeds toe, al zou ik door vele ervaring inmiddels beter moeten weten. Ze noemde het voorbeeld van een beroemd iemand die ik had tegengesproken op een feestje waar we samen waren. “Iedereen staat daar kwijlend omheen te luisteren als die praat en jij gaat gewoon dwars tegen die persoon in.”

“Maar die verkondigde ook onzin!”

“Zie je wel?” Ze grinnikte tevreden.

“En je bent vegetariër”

“Dat is allang niet meer principieel, dat is nu juist inconsequent, vraag maar aan iedere veganist..”

Ik wilde vertellen dat ik vind dat je sowieso alleen maar principieel mag zijn als je ook inconsequent bent omdat je anders onuitstaanbaar wordt maar ook die gedachte rende zichzelf achterna als een jonge hond zijn staart. Qua principialiteit. Oef, dat woord klonk wel erg Duits. Dat was het, principes zijn ook zo Duits. Ik wil liever Frans zijn.

“Je gebruikt geen Über, geen Airbnb omdat je het slechte bedrijven vindt. Je hebt een hele waslijst van dingen die je niet doet. Uit principe!” Ik zweeg. Ze lachte triomfantelijk.

Ik wist even niet wat te zeggen. Ander onderwerp dan maar. “Ik moet nog even naar de H&M.”

Ze reageerde licht geïrriteerd. “Daar kom ik niet, dat weet je to…”

Ik lachte. Harder. En langer.

Over Francisco

eindredacteur Joop.nl

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.