Spring naar inhoud

Afgelopen zaterdag verscheen dit artikel van mij in het mediakatern van de Volkskrant. Voor degenen die de krant (nog) niet lezen hierbij een ongeredigeerde online versie.
Paniek in de politiek over militaire missies, voetbalwedstrijden die afgelast worden, dance-feesten die de beveiliging opvoeren tot het niveau van een topconferentie, en een land dat zich opmaakt voor de noodtoestand: allemaal door internet.

...lees verder "Paniek om een zeepbel"

Afgelopen zondag stopte camarados.com, een fascinerende moblog die ik drie jaar lang praktisch iedere dag bezocht. Het was het geesteskind en levenswerk van Gert-Jan Bos uit Glimmen, een dorpje onder de rook van Groningen, die daar zijn al dan niet gedroomde bestaan in vastlegde.
Dagelijks beschreef hij zijn activiteiten, of liever gezegd hij fotografeerde ze en voorzag ze van korte, heel korte, teksten. Vast onderdeel van zijn dag was de aanwezigheid van een groep meiden waarbij nooit duidelijk werd hoe de onderlinge verhoudingen lagen of wie ze precies waren.
Door de geraffineerde werkwijze van GJ werd het een heuse soap met alle elementen die een soap zo verslavend kunnen maken. Ik beken dat ik wel eens een fles wijn heb verloren met een weddenschap over de leeftijd van Floortje. Of met vrienden gediscussieerd heb over het leven in Het Paviljoen, de vaste pleisterplaats van Camarados. Eerder dit jaar ging ik er zelfs heen om te spreken op een weblogconferentie. Het voelde alsof ik rondliep op de set van een tv-serie.
Knappe jongen die dat voor elkaar krijgt.

Wie deze site bekijkt met Firefox, Netscape of Mozilla krijgt de lay-out niet te zien. Ik ben nog aan het uitvogelen hoe dat komt.
Update: Dank voor alle tips en trucs! De server moet andere software gaan draaien, zo blijkt. De site zal daardoor een tijdje uit de lucht gaan.

Het filmpje Submission van het duo Hirsi Ali / Van Gogh dat gisteravond in Zomergasten was te zien (zie onder) toont vrouwenlichamen met Arabische teksten. Is dat wel zo origineel als gepretendeerd wordt? De Iraanse (video)kunstenares Shirin Neshat maakte tien jaar geleden een serie werken die daar wel héél, héél erg sterk op lijkt. Shirin Neshat is geen onbekende in Nederland, haar werk is hier regelmatig te zien. In 1997 bijvoorbeeld op de fotomanifestatie Noorderlicht.
In juni 2000 schreef NRC Handelsblad naar aanleiding van een expositie in Maastricht: "De gewaden laten alleen hun gezicht, hun handen en voeten vrij. Soms zijn die naakte lichaamsdelen beschreven met sierlijke Arabische letters."
Over het filmpje Submission van Ali / Gogh zegt de Volkskrant vanochtend: "De verhalen van deze vrouwen worden doorsneden door beelden van naakte vrouwenlichamen waarop Arabische teksten zijn gekalligrafeerd."
Wie de beelden vergelijkt krijgt dan ook onwillekeurig de smaak van plagiaat in de mond. Maar het ergste is dat Hirsi Ali noch Van Gogh melden aan wie ze schatplichtig zijn. Als zelfverklaard islam-emancipeerders moeten ze het werk van Shirin Neshat wel kennen. De enige reden die ik kan bedenken voor het verhullen is dat het verhaal van Shirin Neshat niet strookt met de praatjes van het duo.
Lees een interview in Time Magazine met Shirin Neshat (met foto-essay).
En bekijk ook: The Gun and the Gaze

Vorige week keek ik, omdat ik door de krant gevraagd was in te vallen als tv-recensent, voor het eerst sinds een jaar televisie. Daar werd ik niet vrolijk en ik had me eigenlijk voorgenomen om het daarbij te laten. Maar vanavond liet ik me verleiden ook nog de Zomergasten-aflevering met Hirsi Ali te bekijken. Misschien wordt het zo'n avond die je niet mag missen, hield ik mezelf voor...
Dat werd het niet. Hirsi Ali zette zichzelf neer als eenzame strijdster tegen het onrecht dat de islam in de wereld aanricht. En alle fragmenten waren gekozen om dat beeld te ondersteunen. Ik zette het geluid voluit om te horen of gastheer Joost Zwagerman echt niet af en toe een zucht wegslikte. Helaas, hij leek een Teleac-cursus 'Tolerantie voor Beginners' te leiden. Daarmee werd Hirshi Ali getrakteerd op wat ze zegt te verafschuwen: gebrek aan tegenspraak. Het beviel haar zichtbaar.
Als slotfilm koos ze The Gods Must Be Crazy over een afgelegen stam in Botswana. Zo ziet het paradijs er uit, verklaarde ze. Inderdaad een geweldige film. Jammer wel dat ze niet vertelde dat de vorig jaar overleden fabelachtige hoofdrolspeler maar 300 dollar voor zijn rol kreeg omdat hij niet op de hoogte was van de waarde van geld. (Hij had tot aan zijn kennismaking met de filmcrew in zijn hele geïsoleerde leven slechts drie blanken gezien). Bij de sequel compenseerde hij dat door een half miljoen te eisen. Een VVD-er moet zich toch aangesproken voelen door zo'n spoedcursus marktdenken.
Gezien het thema van de avond was het logischer geweest als ze de kijker vergast had op een film die de strijd tegen het fundamentalistisch islamitisch onrecht toont. Zoals het hartverscheurende verhaal van Osama, een Afghaanse film. Of Joy of Madness, een Iraanse film gedraaid door een 14-jarig(!) meisje. Maar dat zijn werken die niet stroken met haar verhaal dat de islam als enige wereldgodsdienst geen emancipatie-beweging kent.
In plaats daarvan vertoonde ze een zelfgemaakt filmpje geregisseerd door Theo van Gogh die ze prees als 'soldaat van de vrije meningsuiting'. Het was een smakeloze spot die vooral als doel leek te hebben aan te tonen hoe eenzaam dapper Hirshi Ali zelf is. Die fascinatie deelt ze met haar mede-strijder.