Toen ik tiener was las ik Jonathan Livingston Seagull, een novelle geschreven door de piloot Richard Bach. Een boekje dat een soort De Kleine Prins van de jaren 70 werd. Alleen wat meer omstreden. Om het zacht uit te drukken. Ik zette het voor mijn examen Engels op de leeslijst. Dat kon op mavo-3. Het is ook verfilmd en ik meen dat de film tot de meest waardeloze films aller tijden behoort. Het staat me bij dat ik eens geprobeerd heb er naar te kijken maar de ervaring zelf heb ik direct helemaal verdrongen. Neil Diamond schreef er de soundtrack voor, het is zijn slechtste album ooit.<\/p>\n
![\"5397682132_30f202f929_z\"](\"http:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/5397682132_30f202f929_z.jpg\")
Het nogal spirituele verhaal gaat over een zilvermeeuw die letterlijk en figuurlijk tot grote hoogte wil stijgen. Terwijl andere meeuwen zich slechts bekommeren om voedsel wil hij de snelste meeuw ter wereld worden, of zoiets. Hij komt om bij zijn waaghalzerij, belandt in het hiernamaals en keert dan, vol vergaarde wijsheid, terug op aarde. Ja, het is inderdaad ook een parabel over het leven van Jezus.<\/p>\n
Het boek, dat doordrenkt is van hippie- en zelfhulpcultuur, was indertijd een ongekende hit maar werd ook verguisd als een vederlicht niemendalletje. Maar zelfs van slechte boeken kun je iets opsteken. Wat mij er altijd van is bijgebleven is dat de hoofdpersoon, de meeuw Jonathan, lol heeft in vliegen. Als het stormt zoekt Jonathan geen dekking maar duikt er juist vol in om zo hard mogelijk te kunnen vliegen. Dat werd indertijd als idioot gezien want dieren zouden niet zoiets als pret kennen, die volgden alleen maar instincten. Dat was toen de geldende opvatting over dieren.<\/p>\n
Sinds ik in hoogbouw woon zie ik ook als het stormt vaak meeuwen vliegen en steeds denk ik dan aan Jonathan. Soms kijken ze al zwevend en ploeterend bij me door het raam naar binnen en probeer ik te zien of er iets bijzonders te bespeuren valt. Een twinkeling in de ogen of zo. Maar meer dan een meeuw die zich al vliegend achter zijn oor krabde, heb ik nooit gezien. Bij meeuwen is het voor ons moeilijk waar te nemen of ze lol hebben. We associ\u00ebren ze sowieso niet met plezier, vrees ik. Eerder met het mine, mine, mine<\/em> uit de legendarische documentaire Finding Nemo.<\/p>\n Er zijn wel andere dieren waar je de pret overduidelijk kunt zien. Honden natuurlijk, maar dat zijn geprogrammeerde mensenbehagers. Neem daarom deze video van geitjes en hun plezier met de golvende plaat. Ze hebben, hoe je het ook wendt of keert, geen enkele reden om daar op te klimmen, behalve dat het leuk is om te doen.<\/p>\n Dieren kunnen lol hebben om de lol. Ik weet niet of Bach daar ook van overtuigd was, ik ben hem in ieder geval dankbaar voor het idee.<\/p>\n Ik zou nu met iets heel grappigs moeten afsluiten, maar ik ben geen geit of meeuw.<\/p>\n