De oude witte Peugeot 205 voor me op de provinciale weg in Zuid-Frankrijk zwierde even naar rechts, zijn rechterwielen verlieten het asfalt en ploegden door de zachte berm. Stof werd de lucht in gelanceerd als bij een grasmaaier. We reden niet hard, maar 80 kilometer per uur is geen prettige snelheid om van de weg te raken. Zeker niet met een berm die hooguit tien centimeter breed is en daarbuiten steil naar beneden afloopt. De bestuurder gaf een ruk aan het stuur, de auto belandde weer op de weg maar met zo’n ruk dat ik vreesde dat hij zich in de gestage stroom tegenliggers zou boren.<\/p>\n
Als je over een evenwichtsbalk loopt en je evenwicht verliest leun je vaak eerst de juiste kant op en daarna meteen de verkeerde, zodat je alsnog valt. Zo ging het met de auto ook. Hij schoot weer naar rechts, raakte van het asfalt en knalde tegen een elektriciteitspaal die langs de weg stond. Het hout knapte als een lucifer doormidden. Het gemak waarmee dat ging verbaasde me. Vervolgens draaide de auto in de lucht om zijn lengteas en landde met een klap op zijn kop een stuk lager in de diepe greppel naast de weg.<\/p>\n
Het hele tafereel duurde schat ik niet meer dan 4 seconden maar het leek wel een minuut.<\/p>\n
Veel mensen die een ongeluk meemaken vertellen over het slow motion effect. Je ziet alles heel traag, alsof de natuur je nog een extra kans geeft te reageren. Volgens wetenschappers wordt dat effect veroorzaakt doordat je hersenen in crisissituaties veel meer registreren dan onder normale omstandigheden. En omdat de herinneringen rijker zijn lijkt het alsof het langer duurde.<\/p>\n
Ik stopte en zette de alarmlichten van mijn auto aan. Ik zag in mijn spiegel de achteropkomende auto’s hetzelfde doen. En de tegemoetkomende. Al het verkeer op de tweebaansweg kwam tot stilstand.<\/p>\n
Ik sprong naar buiten en zag toen pas dat in de diepe greppel een stevige stroom water liep. De auto lag half onder water tussen de steile oevers in. Mijn god, hoe gingen we die mensen er in hemelsnaam uit krijgen? En zouden ze nog leven?<\/p>\n
Ik gaf mijn telefoon aan mijn vriendin met de opdracht ‘bel 112′ en rende naar de verongelukte auto, net als een paar andere bestuurders.
\nAnderen wuifden naar auto’s verderop en riepen ‘Kom helpen! Kom helpen!’<\/p>\n
We moesten in de sloot springen, een man riep ‘niet doen, niet doen er liggen elektriciteitskabels in het water’. Ik zag de afgebroken mast in het water liggen met wat kabels als tentakels om zich heen, dacht ‘daar hebben we geen tijd voor’ en sprong. Tegen de achterste zijruit die nog een stukje boven het grijsgroene water uitstak, zag ik twee kinderhanden gedrukt. Ik voelde de adrenaline nog verder stijgen ‘dit gaan we niet laten gebeuren’ flitste het door me heen. Maar wat te doen? Een man rukte aan het achterportier. ‘Wacht’, zei ik. ‘Waarom?’ ‘Er zit nog lucht in de auto’. Als de deur openging zou de auto gelijk volstromen en misschien wel verder meegesleurd worden met de heftige stroom water. Maar wat we wel moesten doen wist ik ook niet. We stonden met z’n vieren in het water. Iedereen schreeuwde adviezen en commando’s totdat iemand riep ‘Stil! Ze roepen wat’. Uit de auto klonken kreten, ik kon ze niet verstaan.<\/p>\n
De stevige kerel links naast me kwam met de oplossing. ‘We tillen ‘m omhoog’.<\/p>\n
In noodsituaties blijk je vaak veel sterker te zijn dan je altijd gedacht hebt. We slaagden er in de auto zo ver uit het water te tillen dat het achterportierraam en de achterruit boven water kwamen. Sla de ruit in! riep iemand. Een man sprong van de kant in de sloot en beukte met zijn elleboog tegen de ruit. Tevergeefs. Er werd uit het niets een lange metalen soort gordijnroede met een puntig uiteinde aangereikt. Een man stak er krachtig mee in op de achterruit. Zonder effect.<\/p>\n
Zoals de roede uit het niets werd aangereikt kwam er ook ineens iemand met een keukentrap die in het water tegen de steile wand werd geplaatst. Meer mannen voegden zich bij ons en ineens was daar het ruitentikhamertje. De man bij de achterruit pakte het aan en begon op het glas in te slaan. Korte, droge tikken. Bij de derde slag brak het glas. Met de hamer maakte hij het gat groter, reikte zijn handen naar binnen en trok een kind van een jaar of 12, 13 uit het wrak. Daarna nog een. Ze werden meteen via de trap op de kant gehesen. De hamer werd doorgegeven en nu ging de zijruit er aan. Een vrouw kroop naar buiten en ook zij werd uit het wrak gehesen. Daarna volgde een man.<\/p>\n
Plots voelde de auto veel zwaarder. Help me, riep ik. De man naast me pakte mn arm. ‘Laat maar los, ze zijn er allemaal uit’. Ik draaide me om. M’n lichaam trilde, van de schok of de plotselinge inspanning. Of allebei. Voor me stond de bestuurder. Hij staarde verbijsterd en verslagen voor zich uit, zoals een keeper die net de winnende goal heeft doorgelaten. Aan zijn neus hing een druppel water. Ik legde mijn hand op zijn schouder. Hij reageerde niet.<\/p>\n
De bestuurder en andere mannen klommen via de trap uit het water. Ik ging als laatste. Toen ik weer op de weg stond waren de slachtoffers al verdwenen, opgevangen in een van de huizen. Mensen stapten weer in hun auto, motoren werden gestart. Ik voelde in m’n broekzak, haalde m’n portfeuille tevoorschijn en liet het water er uit lopen. Hulpdiensten waren nog nergens te bekennen. Ik liep naar de auto achter me waarvan de breedgeschouderde bestuurder wilde instappen en gaf hem een hand. Hij lachte.
\n‘Waar gaan jullie heen?’
\nSaint Remy.
\n‘Bon voyage’.
\nHij stapte in, we staken nog even duimen tegen elkaar op. Ik liep nog even terug naar het wrak, maakte een foto, trok m’n doorweekte korte broek uit, stapte in en reed weg. Het verkeer was alweer op gang. Even verderop doemde het beeld van de kinderhanden tegen de ruit weer op en ik moest spontaan snikken.<\/p>\n
M’n vriendin gaf me mijn iPhone terug. Een Franse vrouw had er gedurende de hele reddingsoperatie live verslag mee gedaan aan de meldkamer van 112 en hing pas op toen iedereen veilig was.<\/p>\n
Later zag ik dat het gesprek drie minuten had geduurd.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"