Een vriendin voor wie het leven de laatste tijd niet zo lief is bekende me dat ze nadacht over parkieten. \u201cDie had ik vroeger als kind. Ik leerde ze allerlei trucjes en had er echt een band mee. Als ik nu in mijn lege huis zit verlang ik er naar, naar dat gevoel.\u201d<\/p>\n
Ik hield m’n adem in. Zoals ik me als vegetari\u00ebr ooit heb voorgenomen nooit, maar dan ook n\u00f3\u00f3it, iets te zeggen over het dodediereneetgedrag van vrienden, zo wil ik dat ook niet over levende huisdieren doen. Soms breekt m’n hart als ik een goudvis in een kom zie – een marteling waar ze meestal snel aan sterven, terwijl goudvissen wel dertig jaar oud kunnen worden – of hamsters in een kooi die onschuldig tot levenslang zijn veroordeeld. Om maar te zwijgen over vogels. Heb je vleugels, het ultieme instrument voor vrijheid, word je in een kooi gestopt. Alsof je een hongerige de mond dicht naait.<\/p>\n
Ik perste m’n lippen op elkaar. Geen zucht of knor zou klinken. Zelfs geen afkeurende blik, al was dat overbodig want we spraken over de telefoon. Ik vreesde het lawaai van de stilte die dreigde te vallen. Wat moest ik dan zeggen?<\/p>\n
\u201cMaar ik doe het toch maar niet,\u201d vervolgde ze en ik slaakte een onhoorbare zucht van verlichting. \u201cEentje in een kooi is zielig, dus dan moet je er twee en dat is weer zo\u2019n gedoe.\u201d Voorzichtig zei ik dat zelfs twee niet voldoende is, dat parkieten groepsdieren zijn. Weer snel de lippen op elkaar. Een ander onderwerp kwam aanvliegen en we hadden het er niet meer over.<\/p>\n
Toen het gesprek eenmaal be\u00ebindigd was, keek ik de lege kamer rond, mijn vrijwillige kooi. Ik kon me haar verlangen zo goed voorstellen. De simpele, troostrijke band tussen mens en dier. Al is die helaas meestal troostrijker voor de mens dan voor het dier. Het dier moet vooral getroost worden omdat het veroordeeld is tot gevangenschap. Voor ons plezier. Zouden we dat niet anders aan kunnen pakken? <\/p>\n
Ik zie ze vaak in het Park, zoals het park hier in Rotterdam echt heet. De halsbandparkieten. Ik noem ze papegaaien want dat maakt ze spannender, zoals de kat van de buren aan aanzien wint als je ‘m beschouwt als straattijger. Ze wonen niet echt in het Park want ze slapen elders en je woont nu eenmaal niet waar je verblijft maar waar je slaapt. Die slaapplek is ergens in het noorden van de stad, waar ze met z\u2019n duizenden overnachten. In het Park hangen ze overdag rond in kleine groepjes van tien, vijftien stuks. Hangen is het juiste woord want ze zitten niet alleen op boomtakken, ze hangen er ook aan, ondersteboven als ze met hun snavel of vrije poot een noot te pakken willen krijgen die net iets te ver hangt. Felgroene acrobaten zijn het.<\/p>\n
Als de schemering valt zie ik ze het vaakst. In groepjes trekken ze dan vanaf de hoek van het Park, bij de Noorse zeemanskerk over de kale GJ de Jonghweg naar de Heemraadssingel waar veilige grote bomen staan. Ze vliegen laag en snel, als de dood voor roofvogels, en roepen ondertussen luid naar elkaar. Misschien iets over de te volgen koers, verraderlijke plekken, de smaak van de genuttigde nootjes of wie met wie de nacht gaat doorbrengen.<\/p>\n
Als je ze eenmaal een keer gezien hebt vallen je ze elke avond op. Het maakt je leven vrolijker. Een vriend die ik op hun bestaan gewezen had, appte me een clipje van een vrouw in een Londens park die omgeven werd door de parkieten. Want ze had nootjes en waarom zou je ondersteboven aan een tak gaan hangen als je ze toegestopt kunt krijgen? Dieren zijn net zo gevoelig voor mcdonaldisering als mensen. In de steden eten vossen ’s nachts het fast food uit de vuilnisbakken.<\/p>\n
Can you believe this is in a London Park?!<\/a> from r\/gifs<\/a><\/p><\/blockquote>\n