{"id":4652,"date":"2021-08-02T08:43:30","date_gmt":"2021-08-02T06:43:30","guid":{"rendered":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/?p=4652"},"modified":"2021-08-02T10:36:35","modified_gmt":"2021-08-02T08:36:35","slug":"kunst-in-parijs","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2021\/08\/02\/kunst-in-parijs\/","title":{"rendered":"Kunst in Parijs"},"content":{"rendered":"\n

Een nieuwe tentoonstelling in Palais de Tokyo is meestal een goed excuus om naar Parijs af te reizen. Zo je daar al een excuus voor nodig hebt. Ik ken geen ander gebouw dat zelf zo onderdeel is van de tentoonstellingen die het toont. Dat komt doordat de kunstenaars en curatoren met het pand mogen doen wat ze willen. Bouwen, breken, slopen. Althans die indruk krijg je. Wat er ook voor zorgt dat de ruimtes die je bezoekt nooit hetzelfde zijn. Voeg daarbij dat het immense complex een soort doolhof is en je begrijpt dat je ondergedompeld wordt.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Een van de mooiste ervaringen die ik er ooit had, was laat op een zaterdagavond bij een weer gigantische overzichtstentoonstelling met een duizelingwekkende hoeveelheid werken. Het was na 23:30 – het Palais is open tot 00:00 – en de suppoosten liepen achter de laatste bezoekers aan om het gebouw leeg te krijgen. Een bijzonder gezelschap, in uitgaanskledij, dat met zoveel haast als de vereiste coolness toeliet door de betonnen ruimtes slenterde en nog zoveel mogelijk probeerde te zien. Alsof ik in een scene van La Dolce Vita was beland.<\/p>\n\n\n\n

Dit keer was de stemming heel anders. Anne Imhof heeft met Natures Mortes<\/a> het Palais veranderd in een rauw complex dat nog het meest doet denken aan een rouwcentrum voor de wereld. Ineens wist ik weer waarom unheimisch een Duits woord is. Letterlijk gillende machines, industri\u00eble duikplanken zonder zwembad, een concertzaal zonder publiek of band, een compleet gestript gebouw, er lopen bezoekers rond maar het voelt alsof je als urban explorer door een verlaten en vervallen eigentijdse ru\u00efne dwaalt. Post-apocalyptische punk.<\/p>\n\n\n\n

De tentoonstelling krijgt lovende recensies, aanvankelijk tot mijn verbazing maar nu de tijd verstrijkt merk ik dat de ervaring in me rijpt en steeds beter wordt. Niet alles wat goed is, herken je meteen.<\/p>\n\n\n\n

\n