Echo is een film die dichter bij je eigen leven komt dan enig ander film. Niet omdat wat je ziet je eigen leven is. Totaal niet, tenzij je in IJsland woont waar de film zich afspeelt. De film is als een moza\u00efek van het alledaagse leven van Kerst tot Nieuwjaar, een periode die voor velen voelt als een soort niemandsland in de eigen agenda: je bent vrij, het is feest, maar ook weer niet.<\/p>\n\n\n\n
Echo bestaat uit 56 losse scenes, uit verschillende levens, die op po\u00ebtische wijze aan elkaar gerijmd zijn tot een ready made gedicht. Daar kun je je waarschijnlijk niets bij voorstellen en dat is een van de sterke eigenschappen van de film. Hij is niet voor te stellen en niet na te vertellen terwijl hij toch zeer vertrouwd voelt. Sommige scenes zijn gespeeld, andere documentair, zoals de geboorte van een baby, zo indringend dat je je bijna een van de ouders voelt.<\/p>\n\n\n\n
Ik verliet de zaal met de vraag waar ik in hemelsnaam naar had zitten kijken en tegelijkertijd was me dat glashelder. Het voelde alsof ik in IJsland was geweest. In mijn stad, mijn leven. De volgende dag speelden er nog allerlei fragmenten door mijn hoofd en tijdens een forenzenreis trachtte ik zoveel mogelijk terug te halen, als de stukjes van een jigsaw-puzzle. Dat lukte warempel beter dan ik verwachtte.<\/p>\n\n\n\n
Stel je voor dat je aan het einde van de dag in bed ligt en je alle momenten van de dag probeert te herinneren, laat passeren, dan voel je na een tijd als het ware de dag die voorbij is in zijn totaliteit, alsof die door je handen glijdt. Dat gevoel geeft Echo, alleen dan van een Kersttijd die je nooit beleefd hebt. Of wel, daar twijfel ik nog over.<\/p>\n\n\n\n
Echo doet zijn naam eer aan, de film galmt na in je\u00a0geheugen.<\/p>\n\n\n\n
Te zien in de bios en via\u00a0picl.nl\/films\/echo\/<\/a><\/p>\n\n\n\n