{"id":5943,"date":"2023-05-15T16:46:30","date_gmt":"2023-05-15T14:46:30","guid":{"rendered":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/?p=5943"},"modified":"2023-05-16T21:32:51","modified_gmt":"2023-05-16T19:32:51","slug":"londen-in-22-uur-uit-en-thuis","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2023\/05\/15\/londen-in-22-uur-uit-en-thuis\/","title":{"rendered":"Londen in 22 uur, uit en thuis"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Het gebeurde in een opwelling, zoals overigens het meeste in mijn leven. Een kunstminnende vriendin dm\u2019de me op 18 april plagerig een clip van artfluencer Cathelijne Blok<\/a> die de opening van de nieuwste tentoonstelling in Tate Modern – Hilma af Klint & Piet Mondrian: Forms of Life – opluisterde met haar aanwezigheid. \u201cJe was er net te vroeg :-)\u201d tikte ze, doelend op mijn bezoek aan de Britse hoofdstad<\/a> een paar weken eerder, waar ik haar net zo lang in geuren en kleuren over verteld had tot ik zeker wist dat ze jaloers was. <\/p>\n\n\n\n

Vraag me niet waarom maar deze hint kon ik natuurlijk niet op me laten zitten. Ik checkte mijn agenda, de goedkoopste treintickets, vliegtickets. Helaas, het was allemaal problematisch. Te duur, te onhandig, te onmogelijk. Toch nog even bij de Eurotunnel kijken. Sinds de Brexit zijn zowel de prijzen als de wachtrijen daar fors opgelopen maar ik had zowaar geluk. Op 13 mei nog wel. De enige dag die ook in mijn agenda leeg was. 60 euro voor een retourticket. <\/p>\n\n\n\n

Ik boekte. 08:50 heen – 21:50 terug. Dat klinkt als goed te doen maar het betekent \u2018s ochtends om 4:40 uur wegrijden uit Rotterdam omdat je in het 300 kilometer verderop gelegen Calais minstens een uur van tevoren moet inchecken. Het houdt ook in dat ik pas \u2018s nachts om 3:00 uur weer thuis zou zijn. 23 uur onafgebroken in touw en de volgende dag gewoon moeten werken. Maar goed, als het kan, dan kan het. En het kan.<\/p>\n\n\n\n

Zo’n trip vereist een militaire voorbereiding. Hoe laat weg, bij welk metrostation de auto parkeren. Londen heeft een Ultra Low Emission Zone en ik belandde daardoor in de hel van Britse overheidssites<\/a>. Mijn auto voldoet weliswaar aan de milieueisen maar dan nog moet je minstens 10 dagen tevoren je kenteken registreren. Dat wist ik niet en nu was het te laat. Overal staan camera’s en een overtreding kan oplopen tot 2000 pond. Mijn humeur daalde tot een dieptepunt en mijn stressniveau tot onprettige hoogte. Toen ik uitgevogeld had dat ik makkelijk buiten de zone kon blijven, keerde het geluksgevoel terug.<\/p>\n\n\n\n

Natuurlijk ging het niet alleen om een bezoek aan Hilma af Klint & Piet Mondrian: Forms of Life in Tate Modern. Er was ook nog Making Sense van Ai Weiwei te zien in het Design Museum. En Saint Francis of Assisi in de National Gallery. Stuk voor stuk vijfsterrenexposities. Allemaal te bezoeken met tickets die gebonden zijn aan timeslots, ook dat vergde planning. Hoe waarheen en op welke tijd? De drie musea liggen nogal uit elkaar en Londen is groot, je zit zo een half uur in de metro. Om geen tijd en geld te verliezen moest er ook voldoende proviand mee van huis. Lekker op z\u2019n Nederlands reizen, met meegebrachte consumpties.<\/p>\n\n\n\n

De voorbereiding betaalde zich terug op de dag zelf. Geen stress, geen twijfel, geen gezoek. De tocht door de tunnel verliep probleemloos, er was zelfs nog plaats op een trein vroeger. Iedere tijdwinst is meegenomen. De controle voor de douane verliep vlotjes, met alleen een snelle controle op drugs en explosieven. Beide had ik niet bij me.<\/p>\n\n\n\n

De route naar Londen kent op zaterdagochtend geen files, daardoor is deze reis goed te doen. Vanaf de stadsgrens voert de weg door de verschillende woonwijken, die stuk voor stuk dorpen lijken, alleen al door het gebrek aan hoogbouw. De types huizen veranderen steeds maar de voortuinen zijn meestaal veranderd in priv\u00e9-parkeerplaatsen. De BoerBetonBeweging<\/a> is hier ook populair. Parkeren bij Clapham South en met de underground ben je in een kwartier in de buurt van Tate Modern.<\/p>\n\n\n\n

Onderweg had ik geluisterd naar een podcast van The Art Newspaper<\/a> over de tentoonstelling in Tate Modern. Dat was als luisterervaring niet heel prettig maar wel informatief. Hoe Piet Mondriaan, vooral in de Verenigde Staten, altijd wordt gepresenteerd als icoon van het modernisme terwijl hij zichzelf helemaal niet zo zag. Je zou het niet denken als je zijn beroemde strakke vlakverdelingen ziet maar hij was erg ge\u00efnteresseerd in het spirituele. Dat geldt ook voor zijn tijdgenoot Hilma af Klint, een Zweedse schilderes die recent is herontdekt. In haar testament bepaalde ze dat haar kunst na haar overlijden 20 jaar lang niet getoond mocht worden. Ze overleed in 1944, net als Mondriaan. Dat lijkt op het eerste gezicht het enige dat de twee gemeen hebben maar de tentoonstelling wil dat veranderen. Beide kunstenaars waren zeer ge\u00efnteresseerd in theosofie, een begin vorige eeuw populaire mystieke stroming. <\/p>\n\n\n\n

Hilma af Klint & Piet Mondrian: Forms of Life <\/a>toont de werken naast elkaar maar het zijn vooral de attributen die wijzen op overeenkomsten. Er is bijvoorbeeld de horoscoop te zien die Mondriaan van zichzelf liet trekken. Ik ben zelf niet van de astrologie. Ik zie het meer als een poging om de onzekerheden die de wetenschap laat bestaan in te vullen. Dat gaat niet alleen om het mystieke. Astrologie richt zich erg op hoe verschillende karakters van mensen zich tot elkaar verhouden, wie prettig omgaat met wie. De wetenschap heeft daar minder oog voor. Dat geldt ook voor andere zaken. In de tentoonstelling speelt de Ether een grote rol, dat was het idee van een magisch element dat van grote invloed is op al het leven. Inmiddels weten we dat het onzin is maar indertijd werd het een inspirerend concept gevonden.<\/p>\n\n\n\n

\n
<\/div>
<\/div>
<\/div><\/div><\/div>
<\/div>
<\/path><\/g><\/g><\/g><\/svg><\/div>
View this post on Instagram<\/div><\/div>
<\/div>
<\/div>
<\/div>
<\/div><\/div>
<\/div>
<\/div><\/div>
<\/div>
<\/div>
<\/div><\/div><\/div>
<\/div>
<\/div><\/div><\/a><\/div><\/blockquote>