{"id":6097,"date":"2023-07-16T08:30:00","date_gmt":"2023-07-16T06:30:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/?p=6097"},"modified":"2023-07-16T12:12:17","modified_gmt":"2023-07-16T10:12:17","slug":"een-wereld-zonder-anderen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2023\/07\/16\/een-wereld-zonder-anderen\/","title":{"rendered":"Personal is het nieuwe aso"},"content":{"rendered":"\n<figure class=\"wp-block-image size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"793\" src=\"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_6587-1024x793.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-6096\" srcset=\"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/img_6587-1024x793.jpg 1024w, https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/img_6587-300x232.jpg 300w, https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/img_6587-768x595.jpg 768w, https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/img_6587-1536x1190.jpg 1536w, https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/img_6587-2048x1587.jpg 2048w\" sizes=\"auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ik sta op een van de crosstrainers die in gelid zijn opgesteld in de cleane, zwarte zaal van de gym. Zo\u2019n apparaat waarbij ik nooit zeker weet of je nou met je armen moet trekken of met je benen moet trappen. Zoals ik eerlijk gezegd ook nooit weet welk programma ik moet kiezen. Heuvels, vetverbranding, cardio, manual en nog wat opties. Ik doe dus maar wat, zoals eigenlijk met alles.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Je zou normaal gesproken natuurlijk aan iemand kunnen vragen hoe het moet maar in deze club, middenin de stad, is een dergelijk \u2018normaal\u2019 iets van vroeger. Hier is alles personal, dat wil zeggen: anderen zijn afwezig. Er is een personal app, daar zit ook een personal coach in maar dat is een virtueel persoon. Afgezien van de medesporters, die overduidelijk niet op enig contact zitten te wachten, is er niemand.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het is een gym als een supermarkt met zelfscankassa waar ook ieder menselijk contact is weggetechnologiseerd. De voordeur zwaait automatisch open als je aan komt lopen. Eenmaal binnen sta je voor een draaiende sluisdeur met dikke spijlen die doet denken aan de ingang van een stadion. Of een gevangenis. Je toont je personal QR-code op je foon aan een laserscanner, een groen lampje licht op en je kunt naar binnen. 24 uur per dag, zeven dagen per week.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Een grote zwarte ruimte vol met toestellen. Omkleden hoeft niet. Je komt en gaat in sportkleding. Bijna alle aanwezigen hebben oortjes in of koptelefoons op. Iedereen kijkt voor zich uit of om zich heen met een blik op oneindig. Wie even uitpuft staart naar zijn of haar mobiel. Blikken glijden langs elkaar heen, even zoekend als ontwijkend. Niemand wil verdacht worden van staren.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Aan de muur hangt een alarmknop en intercom. Mocht er wat gebeuren dan kun je die indrukken. Geen idee wat er dan volgt.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Op grote videoschermen flitsen boodschappen voorbij. Het is de enige vorm van communicatie. Zo wordt me in een paar slides uitgelegd dat je lichaam na 25-30 minuten trainen vet begint te verbranden. Heb ik weer. Ik ga elke dag een half uur. Net voordat de vetverbranding begint stop ik dus. Doe ik het ook nog allemaal voor niks.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ik trap en duw door. Net iets fanatieker nu. De schermen wijzen me op kortingscodes voor online shoppen. Op sportdrankjes, prote\u00efnepoeders en hangsloten voor de locker. Allemaal verkrijgbaar uit de automaat. In op rij gestelde stoelen kun je je als je <em>premium<\/em> lid bent laten masseren, door een machine.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Het klinkt misschien gruwelijk maar ik vind het wel fijn. Ik word graag met rust gelaten. Zeker als ik aan het sporten ben. Er hoeft maar iemand te zeggen \u2018nee, dat moet je zo en zo doen\u2019 en ik ben weg. Want \u2018zo en zo\u2019 lukt mij nooit. Ik doe het wel op mijn eigen manier, anders ga ik klunzen. Misschien kluns ik nu ook wel maar omdat niemand naar me kijkt, heb ik er geen last van. <\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Als, zoals Sartre opmerkte, de hel de anderen zijn dan is dit de hemel.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Tegelijkertijd voel ik me, hoe zal ik het zeggen, schuldig is niet het juiste woord. Ik realiseer me dat dit een soort georganiseerde misantropie is, een systeem waar niemand last van elkaar wil hebben. De contactmijdende samenleving. Dan heb je ook geen vervelende ervaringen. Maar is dat wel zo gezond?<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Op het scherm komen gezonde recepten voorbij. Meestal vegan of vegetarisch valt me op. Gelukkig want van foto\u2019s met dode dieren word ik altijd een beetje ongemakkelijk. <\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ineens staat op het scherm een recept voor boerenkoolsalade. Boerenkool? Het is juli. Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd met de verplichte handdoek en trap door. Op de een of andere manier had ik al die boodschappen op het scherm nog geassocieerd met medemensen. Omdat er vaak lachende modellen op staan en alle teksten je aanspreken met jou en jij. Een soort personal ansichtkaarten uit een perfecte, gezonde  samenleving. Maar nu realiseer ik me ineens dat ook dit een computer is. Dat die beelden ooit zijn geselecteerd en sindsdien eindeloos afgespeeld worden in een caroussel. Dat er niemand is die opmerkt dat het geen boerenkooltijd is. Het brengt een schok teweeg. In deze zaak lijkt alles tot in de puntjes perfect geregeld, en nu dan dit. Ik bedoel, zo verlies je toch je vertrouwen in de mensheid.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ik vraag me af of ik actie moet ondernemen. De helpdesk mailen? De alarmknop indrukken? Er een stuk over schrijven? Dat laatste natuurlijk.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">In gedachten vormen zich al de alinea\u2019s. Over de totale vervreemding. Over hoe niemand opmerkt dat er in juli boerenkool wordt voorgesteld. Dat niemand het weet of wil weten. Dat we helemaal los zijn geraakt van de natuur en seizoenen. In wat voor wereld leven we in hemelsnaam? Zoiets. Dat doet het altijd goed. Personal is het nieuwe aso. Ja, dat is het.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ik pak, opgewekt door mijn eigen scherpzinnigheid, mijn sporttas, verlaat de gym en loop naar de zelfscansupermarkt aan de overzijde van de straat voor wat boodschappen. Bij het koelvak grijp ik naar de weerloze veldsla. En daar zie ik het ineens. Midden in juli. Een zak verse boerenkool. 1,89 euro.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Waarom heeft niemand me dat ooit verteld?<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht.&nbsp;<a href=\"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/in-de-week\/\">Abonneer je hier gratis<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ik sta op een van de crosstrainers die in gelid zijn opgesteld in de cleane, zwarte zaal van de gym. Zo\u2019n apparaat waarbij ik nooit zeker weet of je nou met je armen moet trekken of met je benen moet trappen. Zoals ik eerlijk gezegd ook nooit weet welk programma ik moet kiezen. Heuvels, vetverbranding,&#8230; <a href=\"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2023\/07\/16\/een-wereld-zonder-anderen\/\" class=\"readmore\">Lees verder<span class=\"screen-reader-text\">Personal is het nieuwe aso<\/span><span class=\"fa fa-angle-double-right\" aria-hidden=\"true\"><\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"advanced_seo_description":"","jetpack_seo_html_title":"","jetpack_seo_noindex":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"Als, zoals Sartre opmerkte, de hel de anderen zijn dan moet deze sportclub de hemel zijn.","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":true,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[5],"tags":[52],"class_list":["post-6097","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-leven","tag-leven","content-layout-excerpt-thumb"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"jetpack-related-posts":[{"id":78,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2004\/09\/23\/pong-analoog\/","url_meta":{"origin":6097,"position":0},"title":"Pong, analoog","author":"Francisco","date":"23 september 2004","format":false,"excerpt":"Negen jaar geleden schreef ik een recensie over het toen al eeuwenoude computerspel Pong: \"In al zijn eenvoud omvat Pong de hele geschiedenis van de personal computer.\" De oprichters van Apple bijvoorbeeld werkten als bijbaantje aan Pong voordat ze zelf een computer gingen ontwerpen. Nu is in Duitsland een analoge\u2026","rel":"","context":"Soortgelijk bericht","block_context":{"text":"Soortgelijk bericht","link":""},"img":{"alt_text":"","src":"","width":0,"height":0},"classes":[]},{"id":221,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2004\/11\/26\/ipod-dj-party\/","url_meta":{"origin":6097,"position":1},"title":"iPod DJ Party","author":"Francisco","date":"26 november 2004","format":false,"excerpt":"Gisteravond naar de allereerste echte iPod DJ Party (flyer in pdf) geweest, in club HyperHyper te Rotterdam. Bezoekers konden hun iPod met een zelfgemaakte mix inleveren bij DJ Ronald Molendijk. Ik had de eer de eerste te zijn met een selectie die ik de 2525 minimix gedoopt heb. Daarmee ging\u2026","rel":"","context":"Soortgelijk bericht","block_context":{"text":"Soortgelijk bericht","link":""},"img":{"alt_text":"","src":"","width":0,"height":0},"classes":[]},{"id":818,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2007\/09\/21\/de-vrouw-achter-mijn-carriere\/","url_meta":{"origin":6097,"position":2},"title":"De vrouw achter mijn carriere","author":"Francisco","date":"21 september 2007","format":false,"excerpt":"Ruim twintig jaar geleden maakte ik met mijn collega Wim Nottroth sociale reportages voor Het Vrije Volk, een progressief Rotterdams dagblad dat helaas niet meer bestaat. Op een dag hoorden we via-via dat er een kindercr\u00e8che was waar grote misstanden heersten. De baby's liggen opgestapeld in de gang! werd er\u2026","rel":"","context":"Soortgelijk bericht","block_context":{"text":"Soortgelijk bericht","link":""},"img":{"alt_text":"poel.jpg","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/log\/img\/poel.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":5599,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2023\/01\/14\/ik-voel-me-vreemd-en-weet-niet-wat-het-is\/","url_meta":{"origin":6097,"position":3},"title":"Ik voel me vreemd en weet niet wat het is","author":"Francisco","date":"14 januari 2023","format":false,"excerpt":"Ik wil er geen doekjes om winden maar ik kan het niet duidelijker verwoorden: ik heb de laatste tijd een enigszins onbestemd gevoel. Het is geen ernstige maar wel een vreemde stemming. Ik ben niet somber of ongelukkig, niets in die richting. Het is meer een gevoel van gemis. Ik\u2026","rel":"","context":"In &quot;Leven&quot;","block_context":{"text":"Leven","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/category\/leven\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/IMG_7906b.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/IMG_7906b.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/IMG_7906b.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/IMG_7906b.jpg?resize=700%2C400&ssl=1 2x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/IMG_7906b.jpg?resize=1050%2C600&ssl=1 3x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/IMG_7906b.jpg?resize=1400%2C800&ssl=1 4x"},"classes":[]},{"id":3905,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2018\/10\/25\/criminaliteit-zoals-je-dat-nooit-te-zien-krijgt\/","url_meta":{"origin":6097,"position":4},"title":"Criminaliteit zoals je dat nooit te zien krijgt","author":"Francisco","date":"25 oktober 2018","format":false,"excerpt":"In de documentaire Ni Juge, Ni Soumise - nu online te huur - komt een moeder voor die haar kind vermoord heeft. Ze beschrijft in detail hoe ze dat gedaan heeft en hoe blij ze daarmee is want het was tegen Satan. De vrouw lijdt aan godsdienstwaanzin. Ze is jihadiste,\u2026","rel":"","context":"In &quot;Film&quot;","block_context":{"text":"Film","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/category\/film\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/nijuge.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/nijuge.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/nijuge.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/nijuge.jpg?resize=700%2C400&ssl=1 2x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/nijuge.jpg?resize=1050%2C600&ssl=1 3x"},"classes":[]},{"id":4831,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2022\/03\/07\/het-kan-altijd-erger\/","url_meta":{"origin":6097,"position":5},"title":"Het kan altijd erger","author":"Francisco","date":"7 maart 2022","format":false,"excerpt":"Ineens was het er. Zondagavond, ik voelde me beroerd, alsof ik griep had. Zou het dan? Ik pakte de zelftest die al maanden lag te wachten op dit moment, zoals de blikken witte bonen in tomatensaus onverveelbaar wachten op de sirenes die ooit komen gaan. Ooit. Twee jaar terug had\u2026","rel":"","context":"In &quot;Leven&quot;","block_context":{"text":"Leven","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/category\/leven\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/07e61a30-0483-440a-9c19-0da6a69c3881.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/07e61a30-0483-440a-9c19-0da6a69c3881.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/07e61a30-0483-440a-9c19-0da6a69c3881.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/07e61a30-0483-440a-9c19-0da6a69c3881.jpg?resize=700%2C400&ssl=1 2x"},"classes":[]}],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6097","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6097"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6097\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6112,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6097\/revisions\/6112"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6097"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6097"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6097"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}