Ineens voelde ik hoe moe ik was. Terwijl ik niks gedaan had. Ja, vroeg opgestaan en naar mijn werk gereisd. Te lang achter een bureau gezeten, gesprekken gevoerd die ver voorbij de koetjes en kalfjes gingen. Maar niks om zo moe van te zijn. Alsof ik een marathon had gerend. Zonder training natuurlijk.<\/p>\n\n\n\n
Ik stapte uit de trein, liet me mee voeren met de stroom passagiers en bedacht dat het misschien door het eten kwam. Ik had de voorbije dagen door omstandigheden alleen maar fabrieksvoer gegeten. Zou het daar door komen? Ik kon niks anders verzinnen. Niets dat afweek van mijn normale patronen. Behalve dat fabrieksvoer. Een zak chips. Limonade. Nog een zak chips. Een pizza vol bewerkte ingredi\u00ebnten. Geen groente, niets vers. Drie dagen lang. En nu kon ik niet meer. Fabrieksvoedsel verwoest je interne ecosysteem.<\/p>\n\n\n\n
Een van mijn eerste vakantiebaantjes was in een voedselfabriek. Wat me direct opviel was dat het er zo stonk. Een wee\u00efge geur die overal aan gaat kleven. Het is een logische geur voor een fabriek maar niet voor een keuken. Dat krijg je als je industrie en voedsel mengt: de industrie wint. Zoals ook bij industrie en milieu, industrie en gezondheid, industrie en stilte, ja bij wat niet? Wat er gefabriceerd werd heb ik daarna nooit meer gegeten, een reactie die je vaker hoort van vakantiekrachten.<\/p>\n\n\n\n
Inmiddels geldt dat voor meer. Zonder dat er sprake is van een vooropgezet plan merk ik dat ik steeds vaker dingen zelf maak die ik voorheen voorverpakt uit de fabriek betrok. Powerbars bijvoorbeeld. Ik zag een reel op Instagram hoe je die zelf kunt maken, met banaan, haver en pindakaas en eventueel wat bessen. Dat is verbluffend eenvoudig en het resultaat is verrassend lekker. Licht ook. Ik heb daarna nooit meer een powerbar uit de fabriek gekocht.<\/p>\n\n\n\n