Bij de kassa van de Mediamarkt stond een man voor me in de rij te bellen. Aan zijn houding te zien en zijn toon te horen leek het alsof zijn gesprek onderdeel was van de cruciale fase in een serie onderhandelingen die de wereld zouden veranderen. Maar het ging voornamelijk over onderdelen van een cv-installatie.
\nZijn hoofd draaide af en toe rond alsof zijn ogen iets zochten maar tegelijkertijd leek hij helemaal niets te zien. Hij keek me aan en het was alsof hij dwars door me heen boorde. Dat gevoel werd nog eens versterkt door zijn gladde kale hoofd en strak gespannen kaakspieren.
\nToen hij aan de beurt was om te betalen bleef hij doorgaan met telefoneren. Hij keurde de cassière geen blik waardig. Mijn irritatie-gehalte steeg acuut tot boven alarm-niveau. Iemand die je bedient of helpt volstrekt negeren is toch wel een ernstige vorm van onbeschoftheid. Dat schreeuwt om correctie. De cassière sloeg haar armen over elkaar en keek de man strak aan. Ik wierp hem een geïrriteerde blik toe. Het had geen enkel effect.
\nProbleem was dat de hork volstrekt niet aanspreekbaar was omdat hij maar bleef bellen. Als ik er een opmerking over wilde maken moest ik hem dus eerst uit zijn gesprek halen en dat maakte iedere poging bij voorbaat zinloos. Iemand zo storen is immers ook niet bepaald beleefd. Terwijl hij daar stond en zijn mobiele telefoon als communicatiepantser gebruikte doemden er sombere gedachten op over de verloedering van de maatschappij, de sociale degeneratie van de mensheid en het Einde der Tijden.
\nDe man liep uiteindelijk al bellend weg en ik wisselde een blik van verstandhouding met de cassière.
\n“Overkomt dat je nou vaak?” vroeg ik, zinnend op een actiegroep, publiekscampagne en wettelijke maatregelen met een harde strafmaat.
\nZe dacht even na.
\n“Nee, eigenlijk nooit.”<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"