Mocht je nog in winterslaap verkeren: Babygirl is de nieuwe film van Halina Reijn over Romy, een zakenvrouw op leeftijd gespeeld door Nicole Kidman, die seksueel niet aan haar trekken komt en een affaire begint met een stagiair. Het regent na de premi\u00e8re loftuitingen en lyrische reacties. Dus je begrijpt dat ik me schaam te moeten bekennen dat ik de bioscoop verliet met een zwaar onbevredigd gevoel. <\/p>\n\n\n\n
Ik voelde me tekortschieten. Lag het aan mijn gebrekkige inlevingsvermogen, mijn sekse? Was ik als man doof en blind voor deze werkelijkheid? Of had ik gewoon te weinig aandacht voor de film omdat een heftig akkefietje, dat zich kort voor aanvang afspeelde, me van slag had gebracht? <\/p>\n\n\n\n
Schoot ik kortom tekort, zoals zoveel mannen? Of kwam het omdat ik me stoorde aan het vele gerook in Babygirl. De superrijke tabaksindustrie is aan alle kanten weer met een opmars bezig en ik ben daar echt pissed<\/em> over. Niks rookvrije generatie, gewoon weer allemaal onzekere mensen die snakken naar een imago de vernieling in helpen.<\/p>\n\n\n\n Een vriendin die wist dat ik naar Babygirl ging, verloste me even later onbewust van mijn knagende onzekerheid met een appje: \u201cBenieuwd wat je van die film vond. Ik vond m tegenvallen. Was het allemaal net niet vond ik.\u201d Gelukkig. \u2018Net niet\u2019, dat vat mijn ervaring wel goed samen.<\/p>\n\n\n\n Laat ik maar gewoon opschrijven wat ik er als toeschouwer van vond, in plaats van proberen via recensies en interviews te achterhalen wat ik er niet aan begrepen heb. Dat is mede ingegeven door mijn ervaring met de eerdere hit van Halina Reijn: Bodies, bodies, bodies. Dat bleek ook niet een film voor mij<\/a>. Ik vind dat heel jammer want Halina Reijn is een geweldige vrouw met veel talent die ik alleen al om haar moed enorm bewonder. Maar ik wil m\u2019n plezier ook niet gaan lopen faken.<\/p>\n\n\n\n Het gegeven is dit: Romy is een succesvolle CEO van een logistiek bedrijf, gespecialiseerd in robots die zich ontfermen over dozen, die Freudiaanse metafoor komt overigens verder niet terug. Ze is getrouwd met theaterregisseur Jakob (Antonio Banderas), heeft een gezin met twee tieners en alles lijkt perfect maar ze blijkt seksueel gefrustreerd. Haar echtgenoot is een goeie lobbes maar schenkt haar nooit een orgasme en staat niet open voor haar kinky verlangens. Dan dient zich op haar kantoor stagiair Samuel (Harris Dickinson) aan die wel zin heeft in een spelletje. <\/p>\n\n\n\n Het verhaal doet denken aan Venus im Pelz<\/a>, de novelle uit 1870 van de Oostenrijker Leopold von Sacher-Masoch aan wiens naam vervolgens het begrip masochisme is ontleend, over een man die zich laat pijnigen door een vrouw die hij begeert. Bij Reijn zijn de rollen omgewisseld. Het is bij haar de vrouw die zich laat vernederen en daarvan geniet. <\/p>\n\n\n\n Dat klinkt allemaal erg sensueel maar sensualiteit vond ik nou juist ontbreken in de film. Misschien wel gewoon omdat ik de twee hoofdpersonen niet zo aantrekkelijk vond. Babygirl is een Amerikaanse film maar de sekssc\u00e8nes kwamen nogal Nederlands over. Seks in Nederlandse boeken en films is vaak lomp en naar. Het begrip \u2018Nederlandse pornofilm\u2019 valt in de categorie \u2018Nigeriaans schaatsrijden\u2019 of \u2018Amerikaanse haute cuisine\u2019. Dat boerse is geloof ik onvermijdelijk omdat het gewoon onderdeel van de Nederlandse cultuur is. Ik ken geen films waar zo vaak in gekotst, gescheten en gepist wordt als in Nederlandse films. En ja, er wordt ook in Babygirl gepist.<\/p>\n\n\n\n Ik zie die obsessie altijd maar als een gebrek aan fantasie en idee\u00ebnvorming en ik meen dat het in Babygirl ook juist daar aan ontbreekt. Kidman lijkt in haar rol zo sprekend op Reijn dat je je afvraagt of je niet gewoon naar een biopic zit te kijken. <\/p>\n\n\n\n De film behandelt een wild thema maar is eigenlijk heel braaf. Het gaat over passie maar bevat toch ook educatieve onderdelen over consent en safe words. Ik snap dat het moet maar vond het een tikkeltje te geforceerd en schools. Net niet, om met de vriendin te spreken. Het manco is ook een beetje dat de verhaallijn volgepropt is met andere zaken, van glazen plafond en sisterhood tot generatiekloof, orgasmekloof en zelfs kunstmatige intelligentie. Of wat te denken van het theater dat steeds terugkeert omdat Jakob er als regisseur werkt? Dat is toch Reijn haar vorige wereld, wat wil ze er mee zeggen?<\/p>\n\n\n\n Het mag allemaal maar al het gepuzzel deed de lustopwekking geen goed. Het voelde allemaal zo bedacht. Toch een beetje alsof je in bed ligt met iemand die met een Rubik\u2019s Cube aan het spelen is. <\/p>\n\n\n\n In het zelfreflectieve onderzoek naar of het niet aan mij ligt, vroeg ik me tijdens de film nog af of ik het verhaal anders zou beleven als de rollen omgedraaid zouden zijn. Als het zou gaan om een man op leeftijd en een jonge vrouw. Je begrijpt, dat maakt het kijken er ook niet rustiger op. Ik moest denken aan Daddio die ik een paar dagen terug zag. Die eveneens door een vrouw gemaakte film doet niet alleen in titel aan Babygirl denken maar behandelt ook hetzelfde thema: seks, relaties en macht. Maar het zou kunnen dat Daddio<\/a> me meer aansprak omdat die op de gebaande paden blijft. Het mannelijk perspectief krijgt daar meer aandacht en dat ontbreekt in Babygirl geheel. Ik weet niet hoe andere mannen bijvoorbeeld naar de stagiair Samuel kijken maar ik vond het een ongeloofwaardige eikel. Nu ik dit opschrijf realiseer ik me pas dat ik te weinig openstond voor het idee dat hij louter een vrouwelijke fantasie is.<\/p>\n\n\n\n Mijn gebrek aan inleving kan ook het resultaat zijn van het feit dat Reijn baanbrekend is. Ze begeeft zich op terreinen die – door mij – nog helemaal niet verkend zijn of waarvoor de referentiekaders ontbreken. Of misschien bestaan die gewoon nog niet.<\/p>\n\n\n\n Er zit bijvoorbeeld een sc\u00e8ne in die sterk doet denken aan de beruchte sc\u00e8ne met Sharon Stone uit Basic Instinct van de eveneens Nederlandse Paul Verhoeven. Stone spreidt daarin haar benen waardoor je recht in haar naakte kruis kijkt. Met de opkomst van #metoo werd duidelijk dat dit voor de actrice een uiterst nare ervaring<\/a> was geweest.<\/p>\n\n\n\n In Babygirl doet zich een situatie voor waarbij naar een soortgelijke positie wordt toegewerkt. Ok, hoe ga je dit dan nu verantwoord aanpakken, vroeg ik me af als kijker. Het resultaat bleek voor mij een, excusez le mot<\/em>, anticlimax. En helaas beperkte dat gevoel zich niet tot deze sc\u00e8ne. Maar misschien heb ik de clou gewoon gemist. Dat overkomt mannen wel vaker als ze denken dat ze goed bezig zijn.<\/p>\n\n\n\n