Deze vlinder, hier op de foto, vloog geschrokken op toen ik de plantjes op het balkon water gaf. Hij landde op een tuinmeubel en deed z\u2019n best de indruk te wekken dat hij onderdeel is van het meubilair. Ik zag dat zijn camouflage leek op het hout. Zou hij er daarom zijn gaan zitten? Wil dat dan ook zeggen dat hij weet hoe hij er zelf uit ziet? \u201cO, kijk dat past precies bij me. Dan vindt niemand me.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Natuurlijk is dat niet zo, zal een bioloog zeggen. En dat klopt vast. Een vlinder denkt waarschijnlijk niet als een mens. Dat lijkt me ook beter want dan zou er nog een soort zijn die een zooitje maakt van de planeet. Maar ik raak er langzamerhand van overtuigd dat we denken dat dieren niet denken omdat ze niet denken zoals wij. <\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Sorry voor deze lelijke zin. <\/p>\n\n\n\n
Ik bedoel er mee te zeggen dat wij denken defini\u00ebren zoals we denken dat we dat zelf doen. Het is bedachte uitsluiting. Het is als een antilope die definieert wat rennen is en vervolgens iedereen uitlacht die dat niet na kan doen.<\/p>\n\n\n\n
De vlinder was ongeveer twee centimeter groot. Hij was bang want hij bleef doodstil zitten, zelfs toen ik een foto van dichtbij maakte. Je mag natuurlijk ook niet zeggen dat een vlinder bang kan zijn. Want dat is emotie en onze hele manier van leven draait om de ontkenning daarvan in andere dieren, voor zo ver we die niet leuk vinden. Als je weet dat dieren emoties hebben, bouw je geen slachthuizen. <\/p>\n\n\n\n
Die laatste zin is een mooi, krachtig statement maar terwijl ik de punt plaats weet ik dat het zoals de meeste statements weliswaar waar is maar tegelijkertijd niet klopt. Ik herinner me een verbazingwekkend interview met de autistische architect Temple Grandin door de meesterinterviewer Errol Morris. Zij was begaan met het lot van koeien en ontwierp slachthuizen waar ze minder van in paniek raken. <\/p>\n\n\n\n