The Surfer is een film waarin niet wordt gesurft. Met die teleurstelling is eigenlijk voldoende gezegd. Al lang voordat de aftiteling begon, concludeerde ik dat dit de slechtste film is die ik in tijden heb gezien. Iedere tien minuten keek ik op mijn horloge. Weliswaar had ik niet tevoren gecheckt hoe lang de film duurde maar ging ervan uit dat het nooit langer dan 90 minuten kon zijn. Anders zou de marteling een schending van de universele mensenrechten zijn. <\/p>\n\n\n\n
Ik zuchtte hoorbaar. Niet omdat ik als een Karen-achtig type de anderen in de zaal wilde opzadelen met mijn ongenoegen maar omdat het de enige manier was om de vertoning dragelijk te maken. Wat op zich natuurlijk al bijzonder is. Dat een zucht opluchting biedt. En andere mensen zich daar al snel aan storen. Dat is eigenlijk best sadistisch. Kijk, had ik zomaar een gedachte die interessanter was dan deze hele film. <\/p>\n\n\n\n
Ik was er in getuind omdat in de aankondiging stond \u2018psychologische thriller\u2019. En omdat het enige alternatief een film van Wes Anderson was, die ook altijd aanstellerige onbedoelde vervelingshorror maakt. \u201cWe hadden beter naar Anderson kunnen gaan,\u201d zei mijn bioscoopmaatje toen het zaallicht weer aan ging.<\/p>\n\n\n\n
The Surfer steekt als thriller niet boven poppenkastniveau uit. \u2018Pas op Jan Klaassen, daar achter je!\u2019 bibberen de 2-jarigen. Er zaten alleen geen 2-jarigen in de zaal. En de psychologie, voor zover aanwezig, ging ook niet dieper dan dat niveau. Papa verdrietig, papa boos.<\/p>\n\n\n\n
Papa wordt in dit geval gespeeld door Nicholas Cage. Bij sommige mensen gaan dan meteen alle alarmbellen rinkelen maar niet bij mij. Ik ben op filmgebied zo onwetend dat ik bij zo\u2019n brandalarm mezelf niet meteen in veiligheid breng maar denk \u2018wat een raar geluid, waar komt dat nou vandaan?\u2019<\/p>\n\n\n\n
Nicolas Cage komt bij de openingssc\u00e8ne in beeld met zijn zoon. Ze rijden naar een surfspot aan de Australische kust waar Cage, zijn personage heeft geen naam, een huis wil kopen vanwege zijn jeugdherinneringen. Je voelt als kijker meteen dat er iets mis is. En dat bedoel ik niet als ingredi\u00ebnt van een thriller. Nee, hier probeert iemand een pentekening te maken met klodders olieverf. Het gevoel van ongemak dat normaal gesproken een zekere spanning cre\u00ebert, wordt hier in je gezicht gesmeten en uitgesmeerd. <\/p>\n\n\n\n
Het duo loopt het strand op om te gaan surfen maar wordt tegengehouden door een stel plaatselijke kleerkasten, met de acteervaardigheden van een Ikea Pax. \u2018Hier nie wonen, hier nie surfen\u2019, krijgen de vader en zoon dreigend toegebeten. Dat is meteen ook de beste dialoog. De rest van de film, ik verklap hier niks mee, bestaat uit pogingen om toch te gaan surfen op die plek. Gelardeerd met diepzinnigheden die zo van de wandtegeltjes uit een souvenirwinkel aan de kust lijken te komen. <\/p>\n\n\n\n
Lang geleden kende ik een meid die een fervent surfer was. Ze vloog de wereld over op zoek naar de beste golven. Ik kon me daar niet zoveel bij voorstellen. In gesprekken probeerde ik de drijfveer wel eens te achterhalen maar tevergeefs, ieder antwoord bleef voor mijn gevoel altijd aan de oppervlakte steken. Tegelijkertijd werd het omgeven met een schijnbaar ondoorgrondelijke magie. Tot ze van de ene op de andere dag er mee stopte. \u201cHet is best wel een leeg wereldje,\u201d gaf ze als verklaring. Ik dacht er aan terug tijdens de film.<\/p>\n\n\n\n