Tom Cruise kreeg me aan het rennen. Dat is geen grap. Ik ging namelijk naar Mission: Impossible – The Final Reckoning, en in die urenlange actiefilm rent Cruise alias Ethan Hunt zoveel dat ik al kijkende het niet kon uitstaan dat het mij de laatste tijd niet meer lukte. Ik geef toe, ik zou graag een actieheld zijn, ook al weet ik dat het niet voor mij is weggelegd. Een beetje linkse dan, zoals Che waarvan de posters overal hangen. Nadeel van de meeste helden is natuurlijk wel dat ze meestal dood zijn. Maar je moet er wat voor over hebben.<\/p>\n\n\n\n
Maar ik ben geen held. Ik schreef al eerder over hoe het coronavirus mijn conditie had opgepeuzeld. Als ik een gewone trap beklom stond ik bovenaan te hijgen. Het rennen kwam er gewoon niet meer van of mislukte als ik het probeerde. Een laatste poging, afgelopen zondag, gaf ik al na een paar honderd meter op.<\/p>\n\n\n\n
Maar daar rende Hunt over het bioscoopscherm. Achter boeven, auto\u2019s en zelfs vliegtuigen aan. Dat wil ik ook, al is het alleen maar om de trein te kunnen halen. Ik heb het wel eens eerder opgemerkt: hardlopen is besmettelijk. Want ik voelde in de bioscoopstoel tegelijkertijd helemaal geen aandrang om te gaan kickboksen of duiken, om maar een paar andere zaken te noemen waar Cruise bedreven in is. Alleen maar rennen. <\/p>\n\n\n\n
Eenmaal weer thuis trok ik mijn shorts en schoenen aan en begon aan mijn eigen mission impossible. Op de harde manier. Zonder oortjes, zonder phone, zelfs zonder lenzen in. Naked running noem ik dat.<\/p>\n\n\n\n
Ik startte voorzichtig. Het tempo van Cruise zat er immers nog niet in. Rustig aan doen. Ik wilde dit keer echt de 5km halen. Het moest me ook wel lukken want ik heb me net opgegeven voor de jaarlijkse run, in mijn geval 10 km, voor Oekra\u00efne<\/a>, op 24 augustus, de Onafhankelijkheidsdag. Je weet: Oekra\u00efeners mag je niet in de steek laten.<\/p>\n\n\n\n