{"id":7973,"date":"2025-06-30T18:52:42","date_gmt":"2025-06-30T16:52:42","guid":{"rendered":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/?p=7973"},"modified":"2026-03-14T23:22:51","modified_gmt":"2026-03-14T22:22:51","slug":"op-bezoek-bij-de-dode-cultheld-serge-gainsbourg","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2025\/06\/30\/op-bezoek-bij-de-dode-cultheld-serge-gainsbourg\/","title":{"rendered":"Op bezoek bij de dode cultheld Serge Gainsbourg"},"content":{"rendered":"\n

Je kent Serge Gainsbourg, ook als je nog nooit van hem gehoord hebt. In Frankrijk heeft hij de status van cult-held dan wel ongelofelijke klootzak, een combinatie die wel vaker goed samengaat. Hij was ook de minnaar van tal van beroemdheden, waaronder Brigitte Bardot en natuurlijk zijn grote liefde Jane Birkin,<\/p>\n\n\n\n

Zondag stond ik in zijn slaapkamer bij het bed waarin hij 34 jaar geleden overleed aan zijn vijfde hartaanval nadat hij zijn lichaam kapot had gerookt en gezopen. Een zwarte sprei, zwarte wanden, zwarte vloerbedekking, zwarte meubels. Voor een hemel van de liefde zag het er zowel duister als sexy uit.<\/p>\n\n\n\n

Gainsbourg is wereldberoemd vanwege het hijgnummer Je t\u2019aime… moi non plus<\/a> dat hij oorspronkelijk schreef voor Bardot maar waarvan de echtgenoot de uitgave tegenhield. Daarna nam hij het samen met Jane Birkin op. De plaat werd in tal van landen verboden, zeker nadat het Vaticaan er een banvloek over uitsprak. Volgens Gainsbourg zelf was de Paus niet de eerste die in actie kwam tegen het nummer. Koningin Juliana deed dat eerder en wel op een typisch Nederlandse manier. Niet door openlijk voor een verbod te pleiten maar door als invloedrijke aandeelhouder van de Koninklijke Philips, tevens platenmaatschappij, te regelen dat de distributie van de plaat gestaakt werd<\/a>. De artiest zag zich daardoor genoodzaakt contracten af te sluiten met onafhankelijke platenlabels over de hele wereld. Het zou hem een fortuin opleveren. Hij sprak later de wens uit dat Juliana zijn volgende plaat ook zou verbieden.<\/p>\n\n\n\n

Ik kende dat verhaal niet maar hoorde er van tijdens een bezoek aan Maison Gainsbourg<\/a>, het Parijse huis van de artiest dat ruim dertig jaar na zijn dood werd opengesteld voor publiek, compleet met de originele inrichting. Op de salontafel ligt nog zijn pakje sigaretten. In de kasten staan de flessen drank, bedekt met een laag stof.<\/p>\n\n\n\n

Ik ben geen fan van Gainsbourg, ken zijn werk amper, maar raakte door het bezoek wel onder de indruk. Dat komt mede door hoe een en ander is georganiseerd. Je mag het huis met maximaal z\u2019n twee\u00ebn tegelijk betreden. Fotograferen is strikt verboden. De kaartjes zijn even schaars als het huis mysterieus is. Als je naar binnen gaat krijg je een koptelefoon op en geeft zijn dochter, de zangeres en actrice Charlotte Gainsbourg, je een rondleiding. Ze vertelt, in naar keuze Frans of Engels, over het leven in het huis, de emotionele waarde van de dingen die je ziet. Zoals de ingesleten zitting van de sofa in de huiskamer. \u201cDaar zat hij altijd.\u201d Het kuiltje in het kussen is als een schaduw van zijn bestaan, plots is het alsof hij zojuist is weggelopen. Die sfeer ademt het hele huis uit, alsof je in een tijdmachine bent gestapt. <\/p>\n\n\n\n

Gainsbourg was zanger, acteur, regisseur, componist en wat al niet meer. Hij was zowel kunstenaar als handige commerci\u00eble jongen. \u201cHebben jullie liever rotzooi?\u201d zei hij nadat een serieus album flopte. En hup, hij schreef weer een zomerhit. Met het door hem geschreven Poup\u00e9e de cire, poup\u00e9e de son<\/a> won de Franse zangeres France Gall in 1965 namens Luxemburg het Eurovisie songfestival. Het nummer is gebaseerd op een pianosonate van Beethoven. De filosofie achter de tekst is dat tieners, om vat te krijgen op het leven, luisteren naar songteksten van jonge auteurs die er ook nog niets van begrijpen. Die dubbelzinnigheid kenmerkt alles wat Gainsbourg doet. Hij zag zichzelf als een stoere kerel die eigenlijk heel erg bang en kwetsbaar is. Dat is niet vreemd gezien zijn achtergrond, kind van Russische artiesten die naar Frankrijk moesten vluchten vanwege de communistische repressie. Zelf ontsnapte hij als jongetje ternauwernood aan de nazi\u2019s. Later werd hij belaagd door extreem-rechtse knokploegen<\/a> omdat hij een reggae-versie van het Frans volkslied La Marseillaise opnam. <\/p>\n\n\n\n

Ik zag hem na het bezoek als een rebel die vooral rebelleert tegen het leven zelf. Dat kun je romantisch vinden of triest. Gainsbourg laat zich niet in een enkele term vatten.<\/p>\n\n\n\n

Als je Maison Gainsbourg wilt bezoeken moet je ver tevoren tickets boeken<\/a>. Ik zie dat er nu nog plaatsen beschikbaar zijn in september en oktober en een paar in juli. Naast het Maison is er ook een museum, met een duistere bar waar je in de ochtend al cocktails kunt drinken. Aan koffie doen ze geloof ik niet.<\/p>\n\n\n\n

PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week<\/a><\/strong>, een zeer persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht. Doe net als meer dan tweeduizend andere lezers en abonneer je hier gratis<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Je kent Serge Gainsbourg, ook als je nog nooit van hem gehoord hebt. In Frankrijk heeft hij de status van cult-held dan wel ongelofelijke klootzak, een combinatie die wel vaker goed samengaat. Hij was ook de minnaar van tal van beroemdheden, waaronder Brigitte Bardot en natuurlijk zijn grote liefde Jane Birkin, Zondag stond ik in… Lees verderOp bezoek bij de dode cultheld Serge Gainsbourg<\/span><\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":7974,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"advanced_seo_description":"","jetpack_seo_html_title":"","jetpack_seo_noindex":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"Ik weet weinig van Serge Gainsbourg maar het bezoek aan het huis van deze rebel was indrukwekkend","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"enabled":false},"version":2},"jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[47],"tags":[117,153],"class_list":["post-7973","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-kunst","tag-kunst","tag-parijs","content-layout-excerpt-thumb"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/IMG_5067.jpeg","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"jetpack-related-posts":[{"id":6899,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2024\/05\/07\/je-taime-moi-non-plus-de-film-is-andere-koek-dan-het-nummer\/","url_meta":{"origin":7973,"position":0},"title":"Je t’aime moi non plus, de film is andere koek dan het nummer","author":"Francisco","date":"7 mei 2024","format":false,"excerpt":"Op Netflix \u2018ontdekte\u2019 ik Je t\u2019aime moi non plus, de debuutfilm van Serge Gainsbourg uit 1976. De film draagt de titel van zijn gelijknamige hijgerige wereldhit en gaat ook voornamelijk over seks maar dan toch op een andere manier dan verwacht. Wekt de hit nog de indruk van stomende passie,\u2026","rel":"","context":"In "Film"","block_context":{"text":"Film","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/category\/film\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/jetaime-scaled.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/jetaime-scaled.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/jetaime-scaled.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/jetaime-scaled.jpg?resize=700%2C400&ssl=1 2x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/jetaime-scaled.jpg?resize=1050%2C600&ssl=1 3x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/jetaime-scaled.jpg?resize=1400%2C800&ssl=1 4x"},"classes":[]},{"id":6329,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2023\/09\/23\/weg-met-die-passie\/","url_meta":{"origin":7973,"position":1},"title":"Weg met die passie","author":"Francisco","date":"23 september 2023","format":false,"excerpt":"Via het Frans-Nederlandse webmagazine Francine \u00e0 V\u00e9lo werd ik geattendeerd op het boek Pour en finir avec la passion (Een einde maken aan de passie), een studie naar vrouwenmishandeling in de literatuur. Geweld tegen vrouwen wordt in romans vaak goedgepraat onder het mom van passie, blijkt uit het boek. Ik\u2026","rel":"","context":"In "Film"","block_context":{"text":"Film","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/category\/film\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_1477.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_1477.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_1477.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_1477.jpg?resize=700%2C400&ssl=1 2x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_1477.jpg?resize=1050%2C600&ssl=1 3x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_1477.jpg?resize=1400%2C800&ssl=1 4x"},"classes":[]},{"id":7349,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2024\/08\/06\/nu-hou-ik-van-sylvette\/","url_meta":{"origin":7973,"position":2},"title":"Nu hou ik van Sylvette","author":"Francisco","date":"6 augustus 2024","format":false,"excerpt":"Mijn hele leven ken ik dit beeld al. Het stond eerst bij het Centraal Station en werd later verplaatst naar de Westersingel, op de hoek van museum Boijmans, tegenover Arminius. Ik wist dat het van Picasso is en ik ken zelfs de naam, Sylvette, maar pas onlangs ontdekte ik bij\u2026","rel":"","context":"In "Kunst"","block_context":{"text":"Kunst","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/category\/kunst\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_8542-1.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_8542-1.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_8542-1.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_8542-1.jpg?resize=700%2C400&ssl=1 2x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_8542-1.jpg?resize=1050%2C600&ssl=1 3x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_8542-1.jpg?resize=1400%2C800&ssl=1 4x"},"classes":[]},{"id":210,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2004\/11\/18\/meer-franaises\/","url_meta":{"origin":7973,"position":3},"title":"Meer Françaises…","author":"Francisco","date":"18 november 2004","format":false,"excerpt":"Entertainment-journalist Guuz Hoogaerts (Nieuwe Revu) mailde naar aanleiding van de opwinding over Carla Bruni nog een hele reeks Fran\u00e7aises die de zinnen prikkelen. Ik citeer: - Coralie Clement: La Salle des pas perdus (EMI, 2001), geproduceerd door 'De Nieuwe Gainsbourg', Benjamin Biolay, tevens de broer van mevrouw Clement. Coralie is\u2026","rel":"","context":"Soortgelijk bericht","block_context":{"text":"Soortgelijk bericht","link":""},"img":{"alt_text":"","src":"","width":0,"height":0},"classes":[]},{"id":5373,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2022\/11\/02\/de-magie-van-een-mislukt-museum-het-kmska-in-antwerpen\/","url_meta":{"origin":7973,"position":4},"title":"De magie van een mislukt museum, het KMSKA in Antwerpen","author":"Francisco","date":"2 november 2022","format":false,"excerpt":"Twaalf jaar maar liefst duurde de verbouwing van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen, kortweg KMSKA. Of nou ja kortweg, het is eigenlijk tegenovergesteld want het is een afkorting waar ik altijd even over na moet denken. Terwijl een afkorting toch juist bedoeld is om dat te voorkomen. Is\u2026","rel":"","context":"In "Kunst"","block_context":{"text":"Kunst","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/category\/kunst\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/IMG_4232-scaled.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/IMG_4232-scaled.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/IMG_4232-scaled.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/IMG_4232-scaled.jpg?resize=700%2C400&ssl=1 2x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/IMG_4232-scaled.jpg?resize=1050%2C600&ssl=1 3x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/IMG_4232-scaled.jpg?resize=1400%2C800&ssl=1 4x"},"classes":[]},{"id":606,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2006\/09\/15\/een-vrouw\/","url_meta":{"origin":7973,"position":5},"title":"Een vrouw","author":"Francisco","date":"15 september 2006","format":false,"excerpt":"Oriana Fallaci is overleden. \"Fallaci viel de afgelopen jaren op door haar kritiek op de radicale islam,\" meldt het bericht. Fallaci was de Brigitte Bardot van het geschreven woord, een vrouw waar je diepe bewondering voor koestert en die dan langzaam afglijdt naar een positie buiten je belevingswereld. Zoals Bardot\u2026","rel":"","context":"Soortgelijk bericht","block_context":{"text":"Soortgelijk bericht","link":""},"img":{"alt_text":"unhomme.jpg","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/log\/img\/unhomme.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]}],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7973","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7973"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7973\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8861,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7973\/revisions\/8861"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7974"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7973"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7973"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7973"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}