Mijn todo-list is als een eeuwenoude onbegrepen alchemistische tekst. Je denkt dat je er goud mee gaat maken en je eindigt met een uitgebrande keuken. Nou ja, dat is misschien overdreven maar ik wist even niks anders te verzinnen om je aandacht te trekken voor het volgende:<\/p>\n\n\n\n
Vaak als ik me voorneem iets te doen, doe ik uiteindelijk precies het tegenovergestelde, of iets anders wat totaal niet lijkt op het gestelde doel. Zo nam ik me een aantal weken terug voor mezelf te ontwikkelen tot middelmatige hardloper. Dat lijkt geen ambitie, van middelmatigheid verwachten we immers dat het geen inspanning kost. Haal een 7 en nergens klinkt applaus, dat wordt bewaard voor degene die met minder moeite een 10 haalt. Zo werkt competitie, het resultaat wordt bejubeld, niet de inspanning.<\/p>\n\n\n\n
Een middelmatige, of vriendelijker gezegd een gemiddelde loper worden, werd mijn doel nadat ik ontdekte dat ik al 20 jaar loop als een beginner. Als ik een gemiddelde loper wil worden moet ik de 10 km binnen een uur lopen. Dat is me ooit maar \u00e9\u00e9n keer gelukt. Het betekent dat ik moet gaan werken aan mijn conditie en snelheid.<\/p>\n\n\n\n
Ik nam het me voor en vervolgens ging alles mis, ik werd door een onbekende besmet met het corona-virus<\/a>. Op weg naar de ontbijtzaal stapte een jonge kerel op zondagochtend de lift van het hotel binnen. In pyjama, op blote voeten, met rood omrande ogen. Hij trok zijn t-shirt omhoog en hoestte er in. Ik wilde uit de lift springen maar mijn gevoel voor beleefdheid deed me aarzelen. De liftdeur ging alweer dicht. Ik hield mijn adem in en spoedde me op de begane grond naar buiten. Te laat.<\/p>\n\n\n\n Er gaat een nieuwe variant rond, Nimbus. Of die het was weet ik niet, ik heb mezelf niet eens getest maar ik was weken zonder energie of conditie. Toen ik het lopen weer kon oppakken begon de hittegolf. Een volgestroomde agenda deed de rest. In plaats van een gemiddelde loper werd ik een incidentele loper.<\/p>\n\n\n\n