Er is natuurlijk de klimaatcrisis die de planeet onleefbaar gaat maken. Er zijn de oorlogsmisdadigers die daar vast op vooruit lopen. En er is veel meer. Maar in het dagelijks leven gaat het meestal over andere zaken.<\/p>\n\n\n\n
Op een avond, toen ik weer eens toevallig op Instagram aan het scrollen was, stuitte ik op een interview met Emily Ratajkowski. Nee, het is niet wat je denkt. Zij is weliswaar het beroemdste model ter wereld en van een oogverblindende schoonheid maar ook zeer ge\u00ebngageerd. Zo steunt ze bijvoorbeeld<\/a> de campagne van Zohram Mamdani, de socialist die mogelijk tot de nieuwe burgemeester van New York wordt gekozen, een van de weinige lichtpuntjes op de in duistere ellende gedompelde aardbol. Vandaar natuurlijk dat ik bij dat interview terechtkwam.<\/p>\n\n\n\n Wat zou ze te zeggen hebben? De interviewer bleek merkwaardig genoeg niet ge\u00efnteresseerd in wereldproblemen, noch in haar ideologische visies. Hij wilde allerlei dingen weten op relationeel gebied. Voordat je dat afdoet als triviaal moet je je de consequenties daarvan realiseren. Een deel van de ellende waar de wereld in verkeert is direct te herleiden tot Ratajkowski.<\/p>\n\n\n\n Zoals bekend zijn de grootste brokkenmakers op deze planeet gefrustreerde mannen die koste wat kost vrouwen willen onderwerpen. Of dat is door grab \u2018m by the pussy<\/em> of door hen onderwijs te ontzeggen. Not all men<\/em>, klinkt het dan meteen maar dat maakt het niet minder een mannenprobleem. Ratajkowski verklaarde onlangs dat ze de heteromannen heeft \u2018decentered<\/a>\u2019. Dat wil zeggen dat haar leven er niet meer om draait. Ze gaat liever om met queers en vrouwen. Je begrijpt dat het de gefrustreerde mannen tot verdere waanzin drijft. Ik las het dan ook met instemming en dacht inderdaad meteen \u2018not all men\u2019 want zoals ieder ander reken ik mezelf graag tot de uitzondering. <\/p>\n\n\n\n Totdat haar een andere vraag gesteld werd en het antwoord insloeg als een bom. Nee, het ging niet over de klimaatcrisis, de fascistische machtsovername of de hebzuchtige plundering van de aarde. Haar werd gevraagd wat ze de grootste turn off<\/em> vindt bij mannen. Ze aarzelde geen seconde en antwoordde \u2018blote enkels\u2019. Lage sokken die net boven de rand van de schoenen uitsteken of nog erger, onzichtbaar zijn. Ik keek naar mijn voeten. Je kunt wel raden wat ik zag.<\/p>\n\n\n\n Een paar dagen later raadpleegde ik, nog steeds enigszins confuus, op een terrasje in de zon voorzichtig een vriendin die professioneel fashion consultant is. Wat ze van die turn off vond. Ze keek me aan met een blik alsof ik aan Alexandria Ocasio Cortez had gevraagd wat ze van Trump dacht. \u201cNee, blote enkels kan echt niet.\u201d <\/p>\n\n\n\n Ze wees op de foute voeten die buiten het terras door ons gezichtsveld liepen. Een zorgvuldig geklede kerel passeerde met sneakers en daarin sokken tot net onder de enkels. Ze oordeelde hard. \u201cHij ziet er best goed uit, ook qua kleding. Leuke stijl. Maar die enkels verpesten alles. Het kan gewoon niet.\u201d Waarom niet? Ze keek me aan. Ik voelde haar blik door haar zonnebril branden. \u201cDat zie je toch? Het is geen gezicht.\u201d<\/p>\n\n\n\n Nou had ik al eens begrepen dat soklengte, naast ideologie en nog wat andere zaken, de grote kloof vormt tussen Gen Z\u2019s en Millennials. De eerste verafschuwen de tweede onder meer vanwege de enkelsokken, aka trainer socks. Voor Gen Z zit een sok om de kuiten. Millennials houden die liever laag. De waterscheiding lijkt duidelijk, de enkelgeneratiekloof. Maar de vriendin is een millennial. Was de afkeer zich verder aan het verspreiden? <\/p>\n\n\n\n Je kunt je schouders erover ophalen maar het is een wezenlijk probleem. Over de grote wereldproblemen neem je niet elke dag beslissingen maar over welke sokken je aantrekt wel. Ook al is het het soort beslissing dat meer bestaat uit het kopieergedrag waar mode op is gebaseerd. In weerwil van alle filosofische idee\u00ebn over de vrije wil doen mensen elkaar het liefste na.<\/p>\n\n\n\n Dus hoe zit dat met sokken? The Guardian wijdde een paar weken terug een heel verhaal<\/a> aan het fenomeen dat de sok aan een opmars bezig is. Het keerpunt was de pandemie, schrijft de krant. Doordat iedereen thuiswerkte veranderde de mode. Pakken en andere formele kleding bleven in de kast, de sok kreeg meer aandacht.<\/p>\n\n\n\n Zelf denk ik dat de vintage trend ook helpt. Nieuwe kleding kopen is taboe aan het worden, behalve ondergoed en sokken. Dan wil je wel waar voor je geld. Hoe meer sok, hoe beter.<\/p>\n\n\n\n Maar waarom zit ik daarmee? Ik behoor tot de zogeheten \u2018verloren generatie\u2019, die vermorzeld wordt tussen boomers en gen-x. Millennials en gen-z\u2019s zijn lichtjaren van me verwijderd. Maar ik ben nogal tegendraads, ook ten opzichte van mezelf. Dus toen ik een paar jaar terug mijn afkeer van enkelsokken<\/a> opschreef, ben ik ze vervolgens gaan dragen. <\/p>\n\n\n\n En nu zit ik er mee. Ik mag dan graag anders doen maar ik wil natuurlijk ook weer geen \u2018turn off\u2019 zijn. Verkeerde sokken valt in de categorie \u2018er hangt iets uit je neus\u2019. Dat lijkt net zo simpel op te lossen als je neus snuiten maar ik heb nu eenmaal een kastlade vol met enkelsokken. En om een bijdrage aan het redden van de wereld te leveren had ik net besloten weer een jaar niks te kopen. <\/p>\n\n\n\n Kortom, omdat ik goed wil doen, ben ik dus veroordeeld tot het zijn van een turn off. Daar zit volgens mij een veelomvattender patroon achter. <\/p>\n\n\n\n PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week<\/strong>, een zeer persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht. Abonneer je hier gratis<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"