over the top<\/em> personages uit de kast. Het probleem is alleen dat de werkelijkheid inmiddels nog veel duisterder is dan deze film. Zet het nieuws aan en de berichten uit de VS zijn gestoorder dan alles wat in Honey Don\u2019t te berde wordt gebracht. De geschiedenis heeft de film, die duidelijk bedacht is voordat Trump tot veler verrassing weer aan de macht kwam, aan alle kanten ingehaald.<\/p>\n\n\n\nNou wil je misschien weten waar Honey Don\u2019t dan over gaat? Tja, dat is een beetje problematisch, de film lijkt het zelf ook niet te weten. Een lesbische priv\u00e9-detective moet een verdachte moord oplossen in een sociaal ontwrichte christelijke gemeenschap die stijf staat van drugsgebruik. Die priv\u00e9-detective wordt gespeeld door Margaret Qualley, die eerder schitterde in The Substance en Poor Things. Dat zijn bizar goede films gemaakt door Europeanen en je ziet dat Coen ook zoiets wil maken: een Europese Amerikaanse film. <\/p>\n\n\n\n
Coen schreef de film met zijn vrouw maar gaandeweg bekroop me toch het gevoel dat ik naar een mannenfilm zat te kijken waarbij de mannenrollen vervuld worden door lesbiennes. Dat mag 30 jaar geleden gewaagd zijn geweest, inmiddels zijn we wat verder ontwikkeld en is het gewoon suf of erger.<\/p>\n\n\n\n
Dat klinkt misschien zuur want het is immers een comedy maar dat is het andere probleem. De grappen zijn vaak niet grappig en als ze dat wel zijn blijven ze bij gebrek aan ondergrond in de lucht hangen, zoals de hele film. De film wil spotten (veel seks in de kerk!) maar daar zijn de rollen buiten in de echte wereld inmiddels teveel voor omgedraaid. Het land stevent er op af dat lesbisch zijn weer strafbaar wordt, zoals dat v\u00f3\u00f3r de zorgeloze jaren negentig het geval was.<\/p>\n\n\n\n
Wat ik wel geslaagd vond is het beeld dat de film schetst van zo\u2019n Amerikaans woestijnstadje, een soort bewoond industrieterrein met hier en daar plukjes leefbaar gebied. De armoede is er niet alleen economisch.<\/p>\n\n\n\n