\u201cDoe het licht aan! We zien je niet!\u201d klonk het van achterin de zaal. <\/p>\n\n\n\n
\u201cIs het zo donker?\u201d vroeg het silhouet op het podium. \u201cHeerlijk\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n
Het bleek een geniale zet van de Zweedse singersongwriter Anna Ternheim. Ze stond letterlijk niet in de spotlights op het podium van Bitterzoet, het kleine zusje van poptempel Paradiso. Ik kon haar trouwens wel goed zien, voor zover ze zich niet verstopte achter haar lange blonde haren, maar er was te weinig licht om foto\u2019s te maken. <\/p>\n\n\n\n
De smartphones bleven in de zakken en dat cre\u00eberde een veel intiemere, aandachtiger sfeer in de zaal, die door de gebrandschilderde ramen toch al aanvoelt als een kapelletje. Het effect was duidelijk merkbaar toen ze na een paar nummers op gitaar achter een piano kroop en wat meer licht nodig had om de bladmuziek te kunnen lezen. Meteen gingen de phones met hun felle schermen de lucht in. Ze trokken de sfeer stuk alsof er met een stok door een spinnenweb geroerd werd.<\/p>\n\n\n\n
Ik ben iemand die zelf graag fotografeert en filmt tijdens concerten. Ik schrijf \u2018graag\u2019 maar dat klopt niet helemaal. Het is meer een dwangmatige handeling die ik niet kan laten. Ik merkte nu ook dat het me moeite kostte, zelfs al genoot ik duidelijk meer van de muziek en beleving door geen foto\u2019s te maken, op die ene hierboven na. De phone verstoort je concentratie, een geestesgesteldheid die steeds zeldzamer wordt in een wereld die helemaal gericht is op afleiding. Ik merkte dat toen iemand voor me begon te fotograferen. Het was alsof er een steen in de vijver werd gegooid die de strakke waterspiegel vernietigt. De magie verdween meteen. Nervositeit, onrust bekroop. En je weet wat het medicijn tegen onrust is: naar je phone grijpen.<\/p>\n\n\n\n
Ik weerstond de drang en luisterde aandachtig naar de zangeres die zong dat ze het licht uit wilde doen. Ook in de liefde wordt het gevoel intenser als er minder te zien is. En ik weet niet of het door de duisternis of het soort publiek kwam maar iedereen hield zich muisstil. Dat maak je anders alleen bij klassieke concerten mee.<\/p>\n\n\n\n
Misschien ken je Anna Ternheim niet. Dan is dit het moment om daar verandering in te brengen, bijvoorbeeld met deze cover<\/a> van een Bryan Adams hit die ze ook in Bitterzoet ten gehore bracht. Of met haar eigen, Zweedse versie van de Schotse klassieker Auld Lang Syne.<\/p>\n\n\n\n