De film is bijna 60 jaar oud maar zou gisteren gemaakt kunnen zijn. Of nee, toch niet, want zulke films worden niet meer gemaakt. Ik heb het over \u201cTwee of drie dingen die ik van haar weet\u201d van de legendarische regisseur Jean-Luc Godard (1930-2022). <\/p>\n\n\n\n
Het is een film die zich niet in een hokje laat stoppen: geen documentaire, geen speelfilm. De criticus Roger Ebert schreef: je kijkt naar de gedachten die op dat moment in het hoofd van Godard opkwamen. Het is een essay maar tegelijkertijd een comedy. <\/p>\n\n\n\n
De film staat ln lijstjes met de beste films aller tijden maar wordt ook verafschuwd. Als je een geweldige film verwacht zul je teleurgesteld raken. Het beste is niets te verwachten, je niet af te vragen waar je naar zit te kijken, het niet erg vinden dat je hele stukken niet begrijpt – ik weet nog steeds niet wat \u2018de semantiek van de stad\u2019 is – maar je gewoon te laten betoveren door bijvoorbeeld een kop koffie die op overtuigende wijze het universum voorstelt.<\/p>\n\n\n\n
De titel \u2018Twee of drie dingen die ik van haar weet\u2019 slaat niet op een vrouw maar op Parijs. Het is halverwege de jaren zestig, het betonnen kapitalisme rukt op. De p\u00e9riph\u00e9rique is in aanbouw, net als de wijken buiten die ring, met hoge flatgebouwen. Godard las een bericht over vrouwen die sekswerk verrichtten om hun middenklasse levensstijl te kunnen bekostigen. Het nieuwe \u2018normale leven\u2019. Dat werd het vertrekpunt van de film. <\/p>\n\n\n\n