{"id":8498,"date":"2026-02-15T09:48:55","date_gmt":"2026-02-15T08:48:55","guid":{"rendered":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/?p=8498"},"modified":"2026-03-14T17:36:03","modified_gmt":"2026-03-14T16:36:03","slug":"liefde-in-parijs","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2026\/02\/15\/liefde-in-parijs\/","title":{"rendered":"Liefde in Parijs"},"content":{"rendered":"\n

Ik had dit natuurlijk op Valentijnsdag willen schrijven maar toen had ik geen tijd. Of nee, het is eigenlijk beter zo. Want Valentijnsdag, zoals we die nu kennen, is een Amerikaans importproduct waarbij liefde wordt bewezen door consumptie. En dan niet door het consumeren van de liefde zelf maar door te kopen. Want Amerikanen willen altijd alles kopen, of verkopen. Van liefde, wapens tot Groenland. <\/p>\n\n\n\n

Ik weet niet hoe het met jou zit maar mijn liefde voor Amerika is wel voorbij. Tot een paar jaar terug vond ik de VS geweldig – Yes We Can! – maar sinds Trump denk ik daar anders over. De afkeer groeit met de dag, zoals je dat kunt hebben met een ex waarvan je je niet meer voor kunt stellen dat je daar ooit iets mee gehad hebt. Vermoed ik, want ik ken zelf gelukkig niet zo\u2019n ex.<\/p>\n\n\n\n

Ik heb het overigens niet alleen met de VS maar ook met Groot-Brittanni\u00eb. Sinds de Brexit is ook die liefde bekoeld. Voorheen ging ik er graag en vaak heen, nu niet meer. Not so happy together.<\/p>\n\n\n\n

Wat er over bleef na de scheiding is de Engelse taal die alom aanwezig is. Ik huldig de stelling dat de taal die je spreekt, bepaalt hoe je denkt omdat woorden en gezegden idee\u00ebn zijn. En kijk naar het nieuws, we zijn er niet slimmer op geworden sinds de jaren 90, toen dankzij de kolonisering van internet het Engels alle andere talen ging verdringen. Met als logisch gevolg de dominantie van de Engelstalige cultuur, de enige die we nog kennen. Vrijwel alle muziek is Engelstalig, alle films, tv-series, bestsellers. <\/p>\n\n\n\n

Dit kwam allemaal bij me op toen ik probeerde te bedenken hoe en waarom ik je moet attenderen op een Engelstalige podcast: The Parisian Love Code. Niet het soort podcast dat ik normaal gesproken zou aanprijzen. Het zijn een soort audio-columns, verpakt in het geluid van de stad. C\u00e9cilia Jourdan is een Fran\u00e7aise die in New York woont en Amerikanen en andere Engelstaligen uitleg geeft over de Franse manier van leven en denken. Die behoefte neemt, gezien de omstandigheden daar en het verlangen naar een andere manier van leven en denken dan de haat en hebzucht van de nu heersende klasse, met de dag toe. Alleen al op Instagram<\/a> heeft ze 1,5 miljoen volgers. Ze opent Amerikanen de ogen en omdat wij inmiddels wannabe Amerikanen zijn geworden, de onze ook. Hoop ik.<\/p>\n\n\n\n

The Parisian Love Code<\/a>, bestaande uit 5 afleveringen van 5 minuten, maakte ze voor The Ritz, het Parijse 5-sterrenhotel waar Coco Chanel woonde, Ernest Hemingway avonturen beleefde en prinses Diana haar laatste uren doorbracht. De goedkoopste kamer heb je al voor 2200 euro per nacht. Het Valentijnsdiner dat in de podcast wordt aanbevolen en je zaterdagavond had kunnen genieten kostte 1600 euro. Dus ja, de podcast is reclame maar voor onbetaalbare zaken dus dat telt niet echt.<\/p>\n\n\n\n

\n
<\/div>
<\/div>
<\/div><\/div><\/div>
<\/div>
<\/path><\/g><\/g><\/g><\/svg><\/div>
View this post on Instagram<\/div><\/div>
<\/div>
<\/div>
<\/div>
<\/div><\/div>
<\/div>
<\/div><\/div>
<\/div>
<\/div>
<\/div><\/div><\/div>
<\/div>
<\/div><\/div><\/a><\/div><\/blockquote>