Het schilderij straalde gezelligheid uit, een feestje op een boot in de zomerzon. Met blije mensen die zich amuseren. Maar hoe langer ik keek, hoe meer ik iets anders zag. De mensen waren allemaal in gesprek met elkaar, getwee\u00ebn, maar keken ondertussen naar een ander. Zoals je dat op een feestje kunt hebben, dat iemand tegen je praat en je blik tegelijkertijd rondgaat, zoekend naar interessanter gezelschap, naar iemand die van dit feest een onvergetelijke ervaring gaat maken.<\/p>\n\n\n\n
Ik zag Le d\u00e9jeuner des canotiers<\/a> (de lunch van de roeiers) in Mus\u00e9e d\u2019Orsay. Het werk, dat je normaal alleen in Washington kunt bekijken, is een van de topstukken van de grote voorjaarstentoonstelling Renoir et l’amour<\/a>. De beroemde impressionist wordt daar getoond als verslaggever van zijn tijd. La modernit\u00e9 heureuse<\/em> luidt de ondertitel, de gelukkige moderniteit. Dat laten de beelden ook zien maar uit de bijschriften wordt duidelijk dat het geluk betrekkelijk is. De geportretteerden leden vaak armoede en de moderniteit betekende ook je leven slijten in donkere ongezonde fabrieken. Die doem, die wel te vinden is bij zijn tijdgenoten, laat Renoir niet zien. Dat maakt hem op een speciale manier actueel. Immers, we leven nu ook in een sombere tijd met een permanente oorlogsdreiging en een toenemende escalatie van de klimaatcrisis. Maar kijk om je heen en je ziet het niet, het leven gaat net zo vrolijk door als op het schilderij van Renoir. De gelukkige post-moderniteit. Alleen als je goed oplet zie je de onrust en eenzaamheid. Dat was geloof ik niet Renoirs bedoeling maar dat is wel vaker het geval met kunst, dat het de bedoeling van de maker overstijgt. Dat geldt niet alleen voor kunst. Een bloem bedoelt ook alleen maar bijen aan te trekken maar maakt ondertussen de hele mensheid gelukkig.<\/p>\n\n\n\n