Er is iets vreemds aan de hand met The Drama die nu in de bios draait. De film vertelt twee verhalen tegelijkertijd. Maar de mensen over wie het tweede verhaal gaat, de kijkers zelf, hebben dat niet door. Dat is althans hoe ik het zie. En ik ben niet de enige.<\/p>\n\n\n\n
The Drama is een knappe film van de Noorse regisseur Kristoffer Borgli. Op het eerste gezicht is het gewoon een liefdesdrama, zoals het ook wordt aangekondigd. Een man en een vrouw lopen elkaar tegen het lijf, worden smoorverliefd en dan, net voordat ze willen gaan trouwen, komt de bruidegom iets over de bruid te weten dat zijn beeld van haar op z’n grondvesten doet schudden. Wat nu?<\/p>\n\n\n\n
Het antwoord op die laatste vraag is het plot van deze romantische thriller. Dus daar wil ik niets over zeggen. De filmmaatschappij trachtte dat gegeven zelfs te hypen door recensenten een non-disclosure te laten tekenen. Zodat iedereen naar de bioscoop zou hollen om het geheim te achterhalen. Dat pakte in de praktijk niet zo uit.<\/p>\n\n\n\n
Het liefdesdrama vind ik persoonlijk de minst interessante kant van de film. Alleen al omdat ik de twee hoofdrolspelers, de sterren Zendaya en Robert Pattinson, niet echt een match vind. Ze mogen dan volgens het verhaal een gepassioneerde relatie hebben, ik zie het er niet aan af, zelfs niet tijdens de steamy scenes. De recensies zijn er juist laaiend over, dus ik zal het met mijn beperkte kennis van de liefde wel verkeerd zien. Die recensies richten zich ook vooral op de psychische defecten van Emma (Zendaya) omdat de film op het eerste gezicht daarover gaat. Terwijl zij een personage speelt dat in werkelijkheid amper voorkomt. Charlie daarentegen gedraagt zich als een doorsnee eikel. Niemand die dat opmerkt. Is dat gewenning of willen de kijkers het niet zien?<\/p>\n\n\n\n
Die niet willen zien, komt bij me op omdat de tweede laag van de film door een fors deel van de kijkers geheel genegeerd wordt. En dan bedoel ik vooral de Amerikaanse kijkers. Zij zien alleen een liefdesdrama maar regisseur Borgli is niet iemand die zich beperkt tot simpele verhaaltjes. Ik zag eerder van hem Sick of Myself<\/a> en Dream Scenario<\/a>. Dat zijn grappige films met tegelijkertijd vlijmscherpe maatschappijkritiek. Bij The Drama is dat niet anders. Borgli stelt met zichtbaar veel genoegen de hypocrisie van de Amerikaanse samenleving aan de kaak. Ik wil er vanwege het plot niet teveel over zeggen maar denk bijvoorbeeld aan de oppervlakkige openheid van de Amerikaanse omgangsvormen – ‘Hi, how are you?’ – waar bij nader inzien een duistere wereld achter schuilgaat. Kijk maar naar wat er nu allemaal in het Witte Huis gebeurt.<\/p>\n\n\n\n In Amerikaanse recensies die ik las, bijvoorbeeld in de New York Times<\/a>, wordt aan die tweede laag volledig voorbij gegaan. Terwijl het de film juist zo sterk maakt. Om te zien of ik me niet vergiste ging ik ook recensies in andere – Europese – landen lezen. Borgli is immers een Europeaan die nu in Hollywood werkt. In de Britse The Guardian<\/a> wordt die tweede laag wel opgemerkt: a Euro-satire of American bourgeois prestige. De Frankfurter Allgemeine<\/a> vindt het er zelfs te dik bovenop liggen “De maatschappijkritiek die Borgli op een nogal dwingende manier in het drama probeert te verwerken via Emma’s geheim” en daarom oninteressant want de recensent analyseert vervolgens aan de hand van wetenschap en wereldliteratuur de betekenis van liefde in de film. <\/p>\n\n\n\n Het is de Franse Lib\u00e9ration<\/a> die er wel dieper op in gaat: \u201cDe filmmaker wil met zijn Europese blik de taboes en hypocrisie blootleggen van een Amerika dat is opgegroeid met verhalen over incels en alledaags geweld.\u201d Fascinerend h\u00e8? De Nederlandse recensies die ik las bevestigen weer eens dat we het meest veramerikaniseerde land van Europa zijn. The Drama maakt duidelijk dat het goed zou zijn om aan die liefdesrelatie een einde te maken.<\/p>\n\n\n\n Iedere zondagavond mijn nieuwsbrief ontvangen met tips, ervaringen en idee\u00ebn?\u00a0Abonneer je nu gratis<\/a>.<\/p>\n\n\n\n