{"id":9238,"date":"2026-05-28T10:42:06","date_gmt":"2026-05-28T08:42:06","guid":{"rendered":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2026\/05\/28\/joep-beving-en-de-onbetaalbare-traan\/"},"modified":"2026-05-28T11:07:01","modified_gmt":"2026-05-28T09:07:01","slug":"joep-beving-en-de-onbetaalbare-traan","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2026\/05\/28\/joep-beving-en-de-onbetaalbare-traan\/","title":{"rendered":"Joep Beving en de onbetaalbare traan"},"content":{"rendered":"\n

Een vriendin woonde deze week min of meer bij toeval een concert bij van Joep Beving in de Rotterdamse Laurenskerk, zonder zijn werk vooraf te kennen. Voor het geval dat ook voor jou geldt: Joep Beving is op streamingdiensten wereldwijd een van de meest beluisterde pianisten. Hij maakt en speelt wat hij zelf noemt \u201ctoegankelijke muziek voor complexe emoties\u201d. Ik schreef eerder over hem in mijn nieuwsbrief In de Week<\/a>, waar je natuurlijk al abonnee van bent.<\/p>\n\n\n\n

Na afloop voice-appte ze me over haar ervaring. Dat ze Beving niet kende, eerst vreesde dat ze het saai zou vinden maar hoe ze gaandeweg steeds meer door de muziek gegrepen werd en er tot haar grote verrassing uiteindelijk spontaan een traan vanuit haar ooghoek over haar wang rolde, even mysterieus tevoorschijn gekomen als door de zwaartekracht naar beneden getrokken. <\/p>\n\n\n\n

Hier waren onzichtbare krachten aan het werk. De muziek van Beving kent namelijk geen woorden. Het is in feite niet meer dan een uitgekiende trilling van lucht die, zonder dat er taal aan te pas komt, door je lichaam wordt omgezet in emoties. Dat wil zeggen, als je muziek niet ziet – of hoort – als taal. Terwijl het dat natuurlijk wel is. Als je een vogel hoort fluiten denk je al snel wat zou hij zeggen. Dat denk je niet als je Joep Beving hoort spelen, die begrijp je. Het is dezelfde taal als van de vogel.<\/p>\n\n\n\n

\n