{"id":9275,"date":"2026-06-09T07:56:00","date_gmt":"2026-06-09T05:56:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/?p=9275"},"modified":"2026-06-09T02:39:57","modified_gmt":"2026-06-09T00:39:57","slug":"parijs-heeft-de-mooiste-10k-en-wel-hierom","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2026\/06\/09\/parijs-heeft-de-mooiste-10k-en-wel-hierom\/","title":{"rendered":"Parijs heeft de mooiste 10k en wel hierom"},"content":{"rendered":"\n

Zaterdag ging ik met knikkende knie\u00ebn naar Parijs om daar de volgende dag aan de start voor de grootste 10km race van Europa<\/a> te verschijnen. Met veel te weinig voorbereiding voelt dat al alsof het startpistool tegen je slaap gedrukt wordt maar in Parijs voelt dat extra intimiderend. Het is immers Parijs. Laat me dat uitleggen.<\/p>\n\n\n\n

Op weg er naartoe luisterde ik naar een oude aflevering van The Earful Tower<\/a>, een podcast gemaakt door een Australische arbeidsmigrant die vertelt over zijn leven in de Franse hoofdstad. Hij had het over kaas, of liever gezegd fromage<\/em>. Kaas as we know it<\/em> is veelal een liefdeloos massaproduct, machinaal in plakken gesneden, als het even kan in plastic verpakt. Fromage daarentegen, dat is smaak, dat is cultuur, dat is een levenswijze, dat is raison d\u2019\u00eatre<\/em>. <\/p>\n\n\n\n

Oliver Gee vertelde dat hij op een avond met allemaal Parijse buitenlanders bij elkaar zat en er kaas op tafel kwam<\/a>. Waaronder een 12 maanden oude Comt\u00e9. Een Amerikaan die nog niet zo lang in Parijs woonde pakte een mes en sneed er een stuk uit. De aanwezigen reageerden geshockt. Gee maakte een foto<\/a> en zette die online. All hell broke loose<\/em>. \u201cDit is een regelrechte oorlogsverklaring\u201d reageerde iemand. Het was een van de ingetogener reacties.<\/p>\n\n\n\n

Op de bekende podcast vertelwijze – uitgesponnen geamuseerd praten met een tergend laag informatiegehalte – gaat hij in op de kwestie. Hij spreekt met getuigen, met de dader – uit Texas, ook dat nog – die zich van geen kwaad bewust was. Hij gaat met de foto langs in de kaaswinkel om te vragen wat ze er daar van vinden. Daar reageren de medewerkers oprecht geschrokken maar niet agressief. \u201cHet is alsof mijn zoontje van anderhalf er op los is gegaan.\u201d<\/p>\n\n\n\n

De aflevering maakt je niet heel veel wijzer over Comt\u00e9, noch over hoe je die moet eten, maar toont wel op een ontspannen manier hoe bang mensen zijn dat ze iets verkeerd doen als ze in Parijs zijn. Dat is denk ik een van de redenen waarom sommige mensen zich ongemakkelijk voelen in die stad. De geheime regels die er duidelijk zijn maar die je niet kent. Je loopt over straat, ziet hoe mensen gekleed gaan en dan valt in het spiegelbeeld van een etalageruit ineens op wat je zelf hebt aangetrokken toen je in Nederland uit bed stapte. Goed genoeg voor een bezoek aan de Praxis, blending in, maar hier? Oeps.<\/p>\n\n\n\n

De Nederlandse journaliste Mara Grim, die onder meer een uitzonderlijk succesvolle substack nieuwsbrief<\/a> verzorgt, schreef een smakelijk boek<\/a> over de Parijse manier van leven en de ongeschreven wetten van de stad. Bijvoorbeeld dat je niet op straat naar een onbekende moet lachen want dan denken ze dat je gek bent. Dat wil overigens niet zeggen dat Parijzenaars onvriendelijk zijn. Integendeel.<\/p>\n\n\n\n

Maar goed, voor hardlopen in Parijs zijn er vast ook allemaal regels, die ik natuurlijk niet ken, dus je begrijpt dat ik enigszins nerveus naar de Adidas winkel aan de Champs-\u00c9lys\u00e9es toog. Ik had in de voorbije weken wel drie mails gekregen dat ik het startnummer echt op tijd moest ophalen in het gekozen tijdslot tussen 16 en 19 uur. Eenmaal aangekomen begreep ik waarom: er stond een rij van wel honderd meter voor de deur. O ja natuurlijk, als 44.000 deelnemers een startnummer moeten ontvangen dan vergt dat enige organisatie. <\/p>\n\n\n\n

Het ging overigens gesmeerd. Binnen een kwartier was ik binnen, ontving na het tonen van id-bewijs en qr-code mijn startnummer. Een aan het eind van de dag nog steeds onvermoeibaar geduldige medewerker zette iedereen die dat wilde op de foto met een kaart van het parcours op de achtergrond. Alle deelnemers kregen ook het speciale t-shirt dat bij de prijs van het inschrijfgeld, 45 euro, was inbegrepen. Het bleek een superslimme zet. Niet alleen omdat Adidas zo tienduizenden t-shirts wist te verkopen maar omdat vrijwel het hele lopersveld hetzelfde droeg. Dat zorgde op de dag zelf voor een zeer stijlvol beeld. Een rode lijn die beweegt, zeg maar. Rob Jetten had zo mee kunnen lopen.<\/p>\n\n\n\n

De sfeer was in de winkel meteen al zo goed en feestelijk dat mijn zenuwen vanzelf verdwenen. Iedereen was vrolijk en behulpzaam. Er heerste ook niet de opgefoktheid die met prestatiedwang gepaard gaat. Op de nummers zelf stond hoe lang de betreffende loper er over dacht te gaan doen, ingedeeld in tijdsvakken. 43 minuten bijvoorbeeld, of 51 minuten. Ik had het zwarte, laatste vak: 1 uur 5 of meer. Geheel in Franse stijl werd het eerste vak aangeduid als \u2018Elite\u2019. Dat waren de echte renners. De winnaar, de Fransman Mehdi Frere, zou de volgende dag in 28 minuten en 11 seconden finishen, een tijd die ik niet eens op de 5 km haal.<\/p>\n\n\n\n

De volgende ochtend vertrok ik vanuit mijn goedkope hotel in het 17e arrondissement naar de start. Bij iedere halte van de metro vulde de wagon zich met meer lopers in felrode shirts. Eenmaal weer buiten kleurden de straten naar het verzamelpunt op de Avenue Kl\u00e9ber steeds roder. Er hing een ontspannen zondagochtend stemming. Parijzenaars kwamen van de bakker, hier en daar werden marktkramen opgebouwd. Wat me ook opviel, er was geen herrie. Geen razend verkeer, geen bl\u00e8rende muziek. Gewoon het gezellige geroezemoes van een mensenmassa. Dichterbij de start stond wel een spreekstalmeester die grapjes maakte en de deelnemers in beweging kreeg maar het was allemaal relaxed.<\/p>\n\n\n\n

De eerste renners vertrokken om kwart voor acht in de ochtend. Ik was pas om half 12 aan de beurt. Ook dat was verbluffend goed georganiseerd. In Rotterdam gaan massale waves met duizenden tegelijk van start. Hier 400 lopers per keer met steeds enkele minuten verschil. Het maakte de start veel relaxter en voorkwam het gedrang dat bij deze massale races vaak optreedt in het begin van de race. Wat ook hielp was dat er overal grote posters hingen, niet met schreeuwerige just do it!<\/em> achtige teksten maar met spottende relativering. \u201cDit is het moment waarop je je afvraagt waarom\u201d bijvoorbeeld. \u201cTe laat om spijt te hebben.\u201d Of \u201cJa het is lang wachten tot de start. Maar daarna\u2026 is het ook lang.\u201d<\/p>\n\n\n\n

\n

Als ik jou was zou ik vandaag nog even een stukje gaan rennen. En voor 10 km hoef je toch geen bidon mee te nemen? Zelfs als je langzaam bent duurt dat hoogstens een uur, zolang kan je lichaam echt wel zonder vochtaanvulling. Het wordt lekker loopweer zo te zien, niet te warm. Veel succes ermee.<\/p>— Harmen van der Meulen \ud83d\udd3b (@hmvdm.bsky.social)<\/a> 2026-06-05T07:29:51.710Z<\/a><\/blockquote>