{"id":930,"date":"2008-04-02T15:22:02","date_gmt":"2008-04-02T13:22:02","guid":{"rendered":"http:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/?p=930"},"modified":"2008-04-02T15:22:02","modified_gmt":"2008-04-02T13:22:02","slug":"kritiek-waar-je-wat-aan-hebt","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2008\/04\/02\/kritiek-waar-je-wat-aan-hebt\/","title":{"rendered":"Kritiek waar je wat aan hebt"},"content":{"rendered":"

\"elah.jpg\"Filmrecensent Ab Zagt constateert op zijn weblog<\/a> dat het einde lijkt te naderen voor filmcritici. Althans in de Verenigde Staten zijn er een stel door hun kranten aan de kant gezet. Niet relevant meer in het internettijdperk. Hij citeert Bruce Willis: “Filmcritici zullen, net als met de dinosauriërs al is gebeurd, binnenkort uitsterven.”
\nIk realiseerde me ineens dat ik anders dan vroeger eigenlijk nooit meer filmrecencies lees. Als ik het doe, dan achteraf en meestal van één man: Roger Ebert. De verklaring daarvoor is simpel. Het ligt niet aan het verschijnsel kritiek maar aan de kwaliteit.
\nDe laatste film die ik zag was In the Valley of Elah, een film van Paul Haggis die eerder een van mijn favoriete films maakte: Crash. Mijn eigen krant, de Volkskrant<\/a>, noemde In the Valley of Elah een ‘Dappere film over consequenties van een oorlog’. Jammer alleen dat niet wordt uitgelegd wat de film dapper maakt en waarom deze gaat over ‘een oorlog’ en niet de oorlog in Irak. De criticus schiet nog wat op de vorm maar ook dat voegt niet veel toe.
\nNRC Handelsblad<\/a> is specifieker lovend. “In the Valley of Elah laat nauwgezet zien wat oorlog doet met mensen die er op het eerste gezicht niet het slachtoffer van lijken,” constateert de criticus als kern. Dat is zo maar ik heb toch wel wat meer in de film gezien, als ik zo vrij mag zijn.
\nTrouw<\/a> maakt het zichzelf makkelijk: “In the Valley of Elah gaat over Amerikaanse ellende in Irak, over oorlogstrauma’s, het leger, vaderlandsliefde en machismo.” Tja, het gaat ook over hoe je elke dag dezelfde kleren kunt dragen en toch er altijd fris uit kunt blijven zien.
\nHet meest verrassend en inzichtelijk is Het Parool<\/a> die spreekt van “een ontluisterende ervaring, die illustreert dat de Amerikaanse patriottische retoriek over Irakhelden in het alledaagse leven weinig waard is.”
\nDat komt nog het meest in de buurt van wat ik zelf zag, een film over de moeilijkheid een oorlog te doorgronden. De Amerikanen doen bij hun poging democratie in Irak te brengen allemaal dingen die daar in strijd mee zijn. Waarom?
\nDe titel van de film verwijst naar de vallei waar volgens de bijbelse vertelling de kleine David de reus Goliath uitdaagde en op onvoorspelbare wijze versloeg: Denken dat het verschijnsel oorlog regels kent, is een illusie. De film vertelt dezelfde les.
\nRoger Ebert<\/a> tenslotte benadert de film heel anders. Hij benadrukt het spel van acteur Tommy Lee Jones. Hij speelt een man die getekend is door de oorlog in Vietnam en nu een soortgelijk drama meemaakt maar opereert alsof hij het nog steeds niet begrijpt. Ebert legt vooral uit waarom de film zo bijzonder is, door de manier waarop hij is gemaakt. Hoe de acteurs geselecteerd zijn en hoe hun rollen zijn ingevuld: “None of these characters are heightened. None of them behave in any way as if they’re in a thriller. Other directors might have pumped them up, made them colorful or distinctive in some distracting way.” Verdomd, dat is het.
\nVeel recensenten hebben de neiging zich te concentreren op wat een film niet is (de makkelijkste vorm van kritiek en eigenlijk wat ik hier in dit stuk ook doe met mijn kritiek op kritieken), Ebert legt uit wat de film wèl is en waarom. Als ik zijn recensies achteraf lees, heb ik vaak de neiging een film opnieuw te willen zien. Hij verrijkt mijn eigen ervaring.
\nHet is waar dat er critici sneuvelen op het digitale slagveld maar hopelijk sterft dat<\/i> vak nooit uit.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Filmrecensent Ab Zagt constateert op zijn weblog dat het einde lijkt te naderen voor filmcritici. Althans in de Verenigde Staten zijn er een stel door hun kranten aan de kant gezet. Niet relevant meer in het internettijdperk. Hij citeert Bruce Willis: “Filmcritici zullen, net als met de dinosauriërs al is gebeurd, binnenkort uitsterven.” Ik realiseerde… Lees verderKritiek waar je wat aan hebt<\/span><\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"advanced_seo_description":"","jetpack_seo_html_title":"","jetpack_seo_noindex":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_publicize_message":"","jetpack_publicize_feature_enabled":true,"jetpack_social_post_already_shared":false,"jetpack_social_options":{"image_generator_settings":{"template":"highway","default_image_id":0,"font":"","enabled":false},"version":2}},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-930","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized","content-layout-excerpt-thumb"],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"jetpack-related-posts":[{"id":6905,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2024\/05\/14\/de-idealistische-flop-die-na-een-kwart-eeuw-een-visionaire-hit-werd\/","url_meta":{"origin":930,"position":0},"title":"De idealistische flop die na een kwart eeuw een visionaire hit werd","author":"Francisco","date":"14 mei 2024","format":false,"excerpt":"La Belle Verte is een film die een kwart eeuw te vroeg is uitgebracht. Toen de film in 1996 on premi\u00e8re ging, waren de kritieken vernietigend. \u201cJe film is dood,\u201d kreeg regisseuse Coline Serreau de volgende dag te horen van de distributeur. De zalen bleven leeg. Als je de film\u2026","rel":"","context":"In "Film"","block_context":{"text":"Film","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/category\/film\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_3588.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_3588.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_3588.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_3588.jpg?resize=700%2C400&ssl=1 2x"},"classes":[]},{"id":4953,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2019\/09\/06\/once-upon-a-time-in-hollywood-was-alles-beter\/","url_meta":{"origin":930,"position":1},"title":"Once Upon A Time in Hollywood was alles beter","author":"Francisco","date":"6 september 2019","format":false,"excerpt":"Ik ben geen fan van Tarantino. Ja, Reservoir Dogs en Pulp Fiction vond ik geweldig maar bij Jackie Brown raakte hij me kwijt. Kill Bill keek ik niet af en bij OUATIH was ik bijna ook weggelopen. Natuurlijk, de film is mooi en vakkundig gemaakt, je voelt je als een\u2026","rel":"","context":"In "Film"","block_context":{"text":"Film","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/category\/film\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/img.youtube.com\/vi\/ELeMaP8EPAA\/0.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":7580,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2024\/12\/06\/de-mythe-van-de-echte-man\/","url_meta":{"origin":930,"position":2},"title":"De mythe van de echte man","author":"Francisco","date":"6 december 2024","format":false,"excerpt":"Ik zag Paris, Texas veertig jaar geleden. Ik kijk zelf op van die zin, niet alleen omdat ik kennelijk al zo lang leef maar ook omdat het voor mijn gevoel recenter was. Ik ben er nog niet uit of dat komt omdat ik me jonger voel dan ik ben of\u2026","rel":"","context":"In "Film"","block_context":{"text":"Film","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/category\/film\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_5520-1.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_5520-1.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_5520-1.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_5520-1.jpg?resize=700%2C400&ssl=1 2x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_5520-1.jpg?resize=1050%2C600&ssl=1 3x"},"classes":[]},{"id":5105,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2022\/04\/02\/cmon-cmon-zeg-dat-wel\/","url_meta":{"origin":930,"position":3},"title":"C\u2019mon C\u2019mon, zeg dat wel","author":"Francisco","date":"2 april 2022","format":false,"excerpt":"Een typisch Californische film die behept is met alle problemen uit die regio, waar het leven vooral om nep draait. Drama is in een xxl-portie over het verhaal gegoten: eenzaam kind, zieke vader, gemankeerde relatie tussen broer en zus, stervende demente moeder. Alleen een vermist huisdier ontbreekt. Al die elementen\u2026","rel":"","context":"In "Film"","block_context":{"text":"Film","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/category\/film\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/cmon.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/cmon.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/cmon.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/cmon.jpg?resize=700%2C400&ssl=1 2x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/cmon.jpg?resize=1050%2C600&ssl=1 3x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/cmon.jpg?resize=1400%2C800&ssl=1 4x"},"classes":[]},{"id":4016,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2019\/03\/13\/nederlandse-slechteriken-in-bami-western\/","url_meta":{"origin":930,"position":4},"title":"Nederlandse slechteriken in bami-western","author":"Francisco","date":"13 maart 2019","format":false,"excerpt":"Screenshot Buffalo Boys Je ziet niet vaak een buitenlandse film waarin Nederlanders de slechteriken zijn maar Buffalo Boys laat er geen misverstand over bestaan. De debuutfilm van Mike Wiluan is een Indonesische western die speelt in de 19e eeuw. Ja, dat lees je goed: Indonesische western. Het is weer eens\u2026","rel":"","context":"In "Film"","block_context":{"text":"Film","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/category\/film\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_0299-1.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_0299-1.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_0299-1.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_0299-1.jpg?resize=700%2C400&ssl=1 2x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_0299-1.jpg?resize=1050%2C600&ssl=1 3x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_0299-1.jpg?resize=1400%2C800&ssl=1 4x"},"classes":[]},{"id":7241,"url":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2024\/07\/10\/de-een-wil-de-ander\/","url_meta":{"origin":930,"position":5},"title":"De een wil de ander","author":"Francisco","date":"10 juli 2024","format":false,"excerpt":"De ene wil een ander maar die Ander wil die ene niet De ander wil een ander maar Die ene heeft verdriet Zo luidt het simpele, romantische refrein van een lied van Ramses Shaffy, over de pijn van dolende harten die de komische kronkelwegen van verlangen volgen. Het zou ook\u2026","rel":"","context":"In "Film"","block_context":{"text":"Film","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/category\/film\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_7146-1.jpg?resize=350%2C200&ssl=1","width":350,"height":200,"srcset":"https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_7146-1.jpg?resize=350%2C200&ssl=1 1x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_7146-1.jpg?resize=525%2C300&ssl=1 1.5x, https:\/\/i0.wp.com\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/img_7146-1.jpg?resize=700%2C400&ssl=1 2x"},"classes":[]}],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/930","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=930"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/930\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=930"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=930"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=930"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}