Op 3 mei keek ik op van mijn computerscherm uit het raam en zag op het dak van de buren twee mantelmeeuwen paren. In de stromende regen maar dat deerde hen kennelijk niet. Het ging er opvallend teder aan toe. De vrouw keek om naar de man die bovenop haar zat en dan niet in de zin van \u2018schiet eens op\u2019 maar schijnbaar met plezier. Na afloop \u2018zoenden\u2019 ze met elkaar door de snavels tegen elkaar te wrijven en maakten ze wat danspasjes. <\/p>\n\n\n\n
De volgende dag zag ik ze met takjes in de weer, die ze aan elkaar doorgaven. Het was duidelijk, ze gingen op het dak een nest bouwen. Op een beschutte plek, op het noorden gericht, zoveel mogelijk uit de zon, achter een wandje van een ventilatiesysteem. Ze leken zo onhandig te werk te gaan dat ik dacht dat het nooit wat zou worden maar dat was mijn totaal verkeerde inschatting, en niet de laatste. Er ontstond een stevig rond nest dat in de daarop volgende weken alle stormen en regenbuien zou doorstaan. Ik doopte het stel Sjonnie en Anita, overigens zonder dat ik in staat was hen uit elkaar te houden.<\/p>\n\n\n\n
Na een tijdje lagen er plots, nou ja plots, twee eieren in. Nu werd het serieus. Sjonnie of Anita beklom het nest en bleef zitten, wat er ook gebeurde. De ander leek altijd wel ergens in de buurt, klaar om iedere dreiging te verjagen. En die dreiging werd al snel ervaren. Ik zag hoe een kat die beneden, een paar verdiepingen lager, op straat voorbij liep net zo lang werd belaagd tot hij rechtsomkeert maakte. Zelf bleek ik ook een dreiging. Als ik te lang uit het open raam bleef staren kwam Sjonnie of Anita recht op me afgevlogen, pas op het laatste moment uitwijkend, net zo lang tot ik het raam weer dicht deed.<\/p>\n\n\n\n
Vogels houden er niet van als je ze aanstaart. Als je gewoon voorbij loopt zullen ze zich weinig van je aantrekken maar zou gauw je naar een exemplaar gaat staren vliegt die op. Dat is logisch, want staren kan betekenen dat je van plan bent aan te vallen. Wij zijn zelf net zo. Als je op een bankje in het park zit zul je je niet bedreigd voelen door de voorbijgangers maar als er een stil blijft staan en lang naar je blijft kijken wordt het anders. Dan vertrek je of bel je de politie. Een meeuw met een nest kan niet vertrekken, dus blijft de aanval als enige mogelijkheid over.<\/p>\n\n\n\n
Het is niet het enige waarin meeuwen op mensen lijken of andersom. Uit interesse naar wie mijn nieuwe buren waren, las ik \u2018De zilvermeeuw\u2019 van vermaard zeevogelkenner Kees Camphuysen. Nee, zilvermeeuwen zijn geen mantelmeeuwen maar ze lijken zoveel op elkaar dat ze soms zelfs met elkaar paren of elkaars kuikens opvoeden. Het uiterlijke verschil zit \u2018m in de poten, die zijn roze bij een zilvermeeuw en geel bij een mantelmeeuw. Als ik het over mantelmeeuw heb bedoel ik de kleine mantelmeeuw. Er is ook nog de grote mantelmeeuw, die doet zijn naam eer aan want het is de grootste meeuw die er bestaat, en deze leeft ook in Nederland maar voor zo ver ik weet niet in de stad.<\/p>\n\n\n\n
Daarnaast heb je nog andere soorten meeuwen, zoals de kokmeeuw die in de zomer een zwarte kop heeft, maar als ik zeg meeuw dan bedoel ik de kleine mantelmeeuw of zilvermeeuw. Dat zijn ook de soorten die je het meest in de stad ziet, waarbij in Rotterdam de mantelmeeuwen het talrijkst zijn.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
Wat ik wilde zeggen, meeuwen lijken in veel opzichten op mensen. Zo eten meeuwen graag wat mensen ook eten. Ze kijken het zelfs van ons af. Er is een mooi experiment gedaan<\/a> waarbij verschillend gekleurde zakken chips op het strand werden geplaatst. Even verderop aten proefpersonen chips uit een bepaalde kleur zak. De meeuwen keken toe wat de mensen deden en stortten zich vervolgens op de zakken met dezelfde kleur, de andere kleuren lieten ze ongemoeid. <\/p>\n\n\n\n