{"id":9441,"date":"2026-09-15T07:44:00","date_gmt":"2026-09-15T05:44:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/?p=9441"},"modified":"2026-09-15T01:51:59","modified_gmt":"2026-09-14T23:51:59","slug":"hardlopen-met-sydney-sweeney","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/2026\/09\/15\/hardlopen-met-sydney-sweeney\/","title":{"rendered":"Hardlopen met Sydney Sweeney"},"content":{"rendered":"\n

Ik heb het weer eens gedaan. Toen ik begin juni de 10km van Parijs<\/a> had gerend leek het me een goed idee me op te geven voor een andere race. Ergens in september, zodat ik de hele zomer gemotiveerd zou zijn om te trainen. Serieus\u2026<\/p>\n\n\n\n

Na al die jaren dat ik met mezelf leef weet ik kennelijk nog steeds niet dat het bij mij zo niet werkt. Ik kan het wel steeds willen maar ik ben in de praktijk gewoon niet van de roosters, schema\u2019s. Ik ben niet studieus of trainingsgericht. Ik leef impulsief, liefst met een gebrek aan impulsen.<\/p>\n\n\n\n

Maar goed, ik heb me indertijd dus in een vlaag van bekende zelfoverschatting opgegeven voor de Rotterdam Urban Trail<\/a>. Dat is niet zo maar een gewone loop maar een speciale run die voert door tal van zorgvuldig geselecteerde gebouwen. Het is een trail, zoals je dat door een bos hebt. Alleen zijn de gebouwen nu de jungle. Het trail voert bijvoorbeeld door het Depot van Boijmans. Klinkt leuk maar het betekent dat je via de trappen naar boven moet rennen. Het is alsof je een berg op gaat.<\/p>\n\n\n\n

Ik heb heel lang geleden<\/a> al eens zo\u2019n run gedaan, te laat herinnerde ik me dat ik me daarna had voorgenomen nooit meer zoiets te doen. Veel te zwaar. En dan had ik indertijd nog een conditie en iets wat op spieren leek. Nu niet. Ik ben net zo sportief als een goudvis die al zeven jaar in een kom gevangen zit. <\/p>\n\n\n\n

Ik checkte wat de afstanden van de Urban Traill zijn. 7 en 12 km. OMG. Ik zal toch niet\u2026 ik groef in mijn mailbox de inschrijving op. Ja hoor. \u201cLange afstand.\u201d Ook dat nog. Terwijl ik twee weken terug met moeite maar net de Rijnmond Run volbracht. Dat was 5km. Over een vlak terrein. Met veel niet-sportende deelnemers. Die laatsten zullen bij de Urban Trail ontbreken. Daar doen alleen mensen aan mee die zes marathons per jaar lopen en iedere dag anderhalf uur hyroxen. Er wacht mij zo\u2019n afgang.<\/p>\n\n\n\n

Nadat ik me de laatste twee weken iedere dag had voorgenomen om te gaan rennen en vervolgens \u2018s avonds badend in verstikkend schuldgevoel de slaap probeerde te vatten, omdat ik het weer niet gedaan had, was er vandaag geen ontkomen aan. Ik moest en ik zou. Ik besloot mijn verlammende faalangst te bestrijden door me voor te nemen dat falen geen optie was. Ik zou de 5km hoe dan ook volmaken. Al was het strompelend op m\u2019n tandvlees. <\/p>\n\n\n\n

Na mijn werk trok ik mijn hardloopkleding aan en na nog een uurtje professioneel treuzelen liep ik de straat op. Met maar \u00e9\u00e9n doel: niet opgeven. Ik ging daarom niet rennen maar joggen, het tempo voor mensen die niet willen wandelen maar ook niet kunnen hardlopen. Dit moest ik vol kunnen houden dacht ik, maar nog voor het einde van de straat werd ik besprongen door de twijfelgeest die schaterend in zijn handen wreef. Hij schetste hoe ik straks zou moeten opgeven en teleurgesteld naar huis lopen. Dan kun je beter nu al stoppen, bespaar jezelf die vernedering, grijnsde hij. Ik probeerde hem af te schudden alsof het een Aziatische hoornaar was.<\/p>\n\n\n\n

Een kilometer, dat moet ik vol kunnen houden, prentte ik me in stilte in. Dat is immers zoiets als naar de trein rennen. Dat kan ik wel. En als die eerste kilometer erop zit dan werk ik toe naar de tweede. Niet verder vooruitdenken, maande ik mezelf. Ik zou deze loop gaan volbrengen met de benadering van een duurbetaalde consultant: het grote probleem opknippen in kleine vraagstukken en die een voor een afwerken. Voil\u00e0! <\/p>\n\n\n\n

Natuurlijk verscheen er al snel een onverwachte beer op de weg. Het was te warm. Aan de lucht te zien had ik vanachter mijn bureau gedacht dat het een graad of 18 was maar het bleken er wel 24. Tel daar 10 graden bij op voor als je hardloopt. Het zweet gutste over mijn gezicht en lijf. Ik kreeg zin mijn shirt uit te trekken en in mijn blote bast te rennen. Heerlijk leek me dat. Maar de hit \u2018I\u2019m too sexy for my shirt\u2019 is al van te lang geleden. Bovendien hoorde ik een tijd terug een voorbijganger iets opmerken tegen een jonge gespierde halfgod die zo voorbij rende. Ik weet niet meer wat het was maar wel dat ik dacht \u2018o, dat moet je dus niet doen, zonder shirt rennen\u2019. Ik heb er zelf geen moeite mee, ik heb er niet eens een oordeel over. Ik ben niet zo normatief ingesteld als het om dit soort zaken gaat. Maar geen shirt is dus een no go als het om sporten gaat. Behalve bij zwemmen. En boksen. Of vergat ik nog wat?<\/p>\n\n\n\n

Zo kwam ik onwillekeurig te denken over de rel die Sydney Sweeney weer heeft weten los te maken. Een paar dagen terug las ik dat ze een \u2018raunchy\u2019 commercial<\/a> had gemaakt voor een gokbedrijf waar ze zelf aandeelhouder van is. Ik ben journalist dus ik moest het checken. Ik zag een naakte Sydney Sweeney suggestieve opmerkingen maken, over allerlei sporten waar op gewed kan worden, allemaal duidelijk bedoeld om de kijker hitsig te maken. Dat leek me logisch. Gokken is een extra belastingheffing voor mensen die slecht zijn in wiskunde. Dat kan iedereen met een beetje hersens bedenken. Dus hoe voorkom je dat mannen van wie je het geld wilt bemachtigen gaan nadenken en daarachter komen? Door ze op seks te trakteren, zoals bekend het effectiefste middel om mannelijke hersenen uit te schakelen. <\/p>\n\n\n\n

Ik had geen oordeel over de commercial, behalve dan dat gokken niks voor mij is omdat ik nu eenmaal nooit iets win en gokbedrijven voor mij thuishoren in hetzelfde segment als de tabaksindustrie: perverse manieren om geld te \u2018verdienen\u2019. Dat soort slechtheid lijkt een bewust trekje van Sweeney. En ze slaagt er in daar een zekere aantrekkingskracht aan te koppelen. Verboden zaken zijn wel vaker verleidelijk, weten we sinds Adam en Eva.<\/p>\n\n\n\n

Totdat ik vanochtend op Instagram een boze reactie zag van Lisa Migliorini, alias The Fashion Jogger, een van de vele atleten die ik volg om me te motiveren iedere dag te sporten. Ja, ik weet het, de beste motivatie is natuurlijk niet op een scherm kijken. Maar ja, ratio en wilskracht zijn twee verschillende zaken.<\/p>\n\n\n\n

Lisa was verbolgen. \u201cIk haat die Sydney Sweeney video echt,\u201d schreef ze. \u201cCelebreer wat vrouwen kunnen, niet hoe ze eruit zien.\u201d Ja, daar heeft ze natuurlijk gelijk in. In de loop van de dag zag ik nog wat andere sportsters die zich boos maakten omdat de sport door Sweeney geseksualiseerd wordt. Zij hebben daar veel last van. Zoals wel vaker bederven lompe mannen de levensvreugde van vrouwen.<\/p>\n\n\n\n

\n
<\/div>
<\/div>
<\/div><\/div><\/div>
<\/div>
<\/path><\/g><\/g><\/g><\/svg><\/div>
View this post on Instagram<\/div><\/div>
<\/div>
<\/div>
<\/div>
<\/div><\/div>
<\/div>
<\/div><\/div>
<\/div>
<\/div>
<\/div><\/div><\/div>
<\/div>
<\/div><\/div><\/a><\/div><\/blockquote>