In een poging de aftakeling van mijn hersenen tegen te gaan probeer ik ze te actief te houden. Dat gaat niet vanzelf in een wereld die er op gericht is ze overbodig te maken. Daarom schaak ik, speel ik Wordfeud, leer ik een vreemde taal en los ik elke dag wat puzzels op: The Mini puzzel en Wordle van de New York Times, het Mot du Jour van Le Parisien en Het Woord en Cryptogram mini van de Volkskrant. Ja, allemaal via dit brainkilling<\/em> scherm. Dat puzzelen klinkt misschien wat veel maar het kost me maar een paar minuten. Het is als de trap nemen in plaats van de lift om de achteruitgang van je lichamelijke conditie tegen te gaan.<\/p>\n\n\n\n De laatste tijd begon me echter op te vallen dat de mini-puzzel van de New York Times erg vaak merknamen heeft als oplossing. Oreo bijvoorbeeld, dat duikt iedere maand wel een keer op. Ik schreef het aanvankelijk toe aan de Amerikaanse cultuur die geheel draait om consumeren. Maar toen er deze week in een mini-puzzel vier verschillende merknamen voorkwamen besloot ik het eens te vragen aan de krant.<\/p>\n\n\n\n Al snel werd duidelijk dat dat niet kan: iets vragen. Een van de zwaarste slachtoffers van wat ons ooit als de \u2018communcatierevolutie\u2019 werd verkocht is nu eenmaal het menselijk contact. Communicatie draait niet meer om mensen, het gaat om de boodschappen van bedrijven en instellingen die hun winst en\/of macht willen doen toenemen.<\/p>\n\n\n\n Er bleek bij de NYT wel een feedback button te zijn. Feedback geven is een mooie term voor \u2018nooit antwoord krijgen\u2019. Dus ik gaf met mijn merkbaar gekrompen hersenen feedback en vroeg of de merknamen tegen betaling in de puzzel worden opgenomen. Stealth advertising<\/em> noemen ze dat, reclame die niet als zodanig opvalt. Je denkt misschien dat dat niet werkt omdat het ooit is afgedaan als complot maar dat is niet zo. Althans volgens de Nederlandse wikipedia werkt het niet maar volgens de Amerikaanse juist wel. <\/p>\n\n\n\n Maar nadat ik de puzzel app van de NYT had afgesloten gebeurde er iets merkwaardigs. Je moet weten dat ik op dat moment op een terras in een rustige Parijse straat zat. De zon was al gaan slapen en ik had net een pizza gegeten die duidelijk nog Italiaans aan het leren was. Een soort DuoLingo pizza van totaal onverwachte samenstelling, zoals artisjokken uit blik. Dat kom je wel vaker tegen in pizzeria\u2019s die niet van Italianen zijn maar in dit geval was er gewoon een heel blik omgekeerd boven het deeg. Je zult weten dat je vegetari\u00ebr bent, leek de kok te willen zeggen: eat this<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Dus ik was dat blik en deeg nog aan het verteren en pakte een boek dat ik aan het lezen ben. Ma Vie Sans Moustache<\/a>, een grappige – sorry, onvertaalde – roman van Romain Pu\u00e9rtolas over een schrijver – hijzelf – die de tip krijgt dat Hitler nooit zelfmoord heeft gepleegd maar onder is gedoken in Argentini\u00eb. De auteur hanteert een aparte stijl. Hij beschrijft hoe hij het boek dat je aan het lezen bent aan het schrijven is. Hij zit op zijn hotelkamer in Argentini\u00eb te peinzen over de raadsels die zich aandienen en noteert: \u201cIk open een fles sinaasappelsap, neem een hap van een Toblerone.\u201d Dat herhaalt zich nog een paar keer. Om precies te zijn heeft hij het in de roman 11 keer over Toblerone.<\/p>\n\n\n\n Was dit product placing<\/em>? Je kent dat misschien uit films, James Bond die ineens Heineken drinkt, maar schrijvers doen dat ook en al veel langer. Willy van der Heide, auteur van de populaire jongensboeken over Bob Evers die ik in mijn jeugd verslond, liet in de verhalen vaak London Tonic voorkomen. In ruil daarvoor kreeg hij gratis drank van de fabrikant. Dat laatste wist ik niet maar ik wilde wel alleen nog maar London Tonic drinken. Geen ander merk. Rot op met je Royal Club. Wat ik ook niet wist was dat Van der Heide een pseudoniem was waar een nazi-collaborateur<\/a> achter schuilging.<\/p>\n\n\n\n Over product placing in romans kun je een heel boek schrijven maar dat laat ik graag aan anderen over. Net als alle andere boeken trouwens. Maar wat wel heel gek was, was dat ik plots een onbedwingbare trek kreeg in Toblerone. Terwijl mijn buik nog vol zat met een gore pizza. Als ik zeg onbedwingbaar dan bedoel ik dat letterlijk. Ik rekende af en ging op zoek naar een supermarkt. Dat vind je misschien logisch maar toch niet als je weet dat ik Toblerone totaal niet lekker vind. Veel te zoet alleen al. En te vet. En nog meer. <\/p>\n\n\n\n In de supermarkt speurde ik het rek met chocolade af. Geen Toblerone. En nu gebeurde er iets anders, ik had totaal geen zin in een van al die andere repen. Tot mijn eigen verbazing. Dit was dus geen ordinaire snackattack<\/em>. Dit was een onbegrijpelijke Toblerone-obsessie. Net toen ik de winkel wilde verlaten en me afvroeg hoe ik mezelf tot bedaren ging brengen zag ik de Toblerones liggen in een ander rek. Een yes! gevoel maakte zich van me meester. Terwijl ik tegelijkertijd opgelucht was dat het maar een kleine reep was. Ik wist namelijk ook dat ik het niet te vreten zou vinden, dat het me zou vervullen met zelfhaat. Alsof ik op de rand van een ravijn stond en me afvroeg of ik\u2026<\/p>\n\n\n\n Ik rekende af en begaf me naar mijn kamer. Daar trok ik de reep uit de wikkel terwijl ik verder in het boek las over de zoektocht naar Hitler. Smak, smak. Getver! Wat vies! Maar ik kon niet stoppen. De reep moest op. Alsof het een missie was waartegen mijn wilskracht niet bestand was. <\/p>\n\n\n\n Waar kwam die drift vandaan? Hoe kon het dat mijn hersenen me dreven tot gedrag waar ik helemaal geen zin in had? Ik heb er nog lang over nagedacht en kon niks anders bedenken dan dat het boek gaat over een schrijver die ernstig twijfelt over het schrijven van het boek dat je aan het lezen bent. Dat doe ik in gedachten zelf ook, al jaren. Ik wil een boek schrijven – of liever gezegd geschreven hebben – maar weet dat het er nooit meer van zal komen Op de een of andere manier dwingt de auteur bewondering bij me af en dat leidt er toe dat ik op hem wil lijken. Zoals fans vaak uitgedost als hun idool naar concerten gaan. De makkelijkste manier om dat nu voor elkaar te krijgen was Toblerone eten. Daarom spoedde ik me naar de winkel en schrokte ik als een junk de smerigheid naar binnen. Omdat mijn hersenen willen dat ik iemand word die ik nooit zal zijn. <\/p>\n\n\n\n Om minder afhankelijk te zijn van social media maak ik iedere zondag een nieuwsbrief met tips, ervaringen en idee\u00ebn. Ja, ook speciaal voor jou. Abonneer je nu gratis<\/a>.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"![\"\"](\"https:\/\/www.franciscovanjole.com\/blog\/wp-content\/\/photo-output-2-820x1024.jpg\")
<\/figure>\n\n\n\n