Op de foto staat Peter R. de Vries in zijn geruchtmakende uitzending bij een telefooncel die voorkomt in de ‘bekentenis’ van Joran. Het beeld is in de uitzending het bewijs dat Joran dit keer niet liegt. Peter R de Vries maakt de zaak zo op zijn manier evident. En dat is een beetje een probleem.
Bij Pauw & Witteman werd een verklaring van Joran aangehaald die beweerde dat je met deze bewuste telefoon alleen naar het buitenland kunt telefoneren. Hij zou er dus nooit een Arubaanse vriend mee hebben kunnen bellen. De Vries pareerde dat met de opmerking dat de vriend een Nederlandse gsm kon hebben en dat is voor Aruba een buitenlands nummer.
Ik besloot om via de fotosite flickr.com die telefooncel eens te bestuderen (zoek: phone aruba), las de instructies op het toestel en werd geconfronteerd met dit raadsel: waarom is een verdachte wèl zo slim om niet met zijn mobiel te bellen aangezien dat traceerbaar is maar belt hij vervolgens vanuit een telefooncel die alleen met credit cards werkt? Want die gesprekken zijn natuurlijk net zo goed te herleiden tot de eigenaar van de credit card.
Het alternatief is dat hij collect belde, dat wil zeggen met tussenkomst van een telefoniste of computer waarbij je als beller je naam bekend moet maken omdat de andere partij het gesprek anders niet kan accepteren.
Kortom: waarom belt hij in zijn listigheid om anoniem te blijven juist met een telefoon waarmee je niet anoniem kunt bellen?
En heeft justitie nooit de credit card rekeningen van de verdachte nagetrokken? Of is er gewoon nooit gebeld?
En vooral: waarom is Peter R. de Vries aan al die vragen voorbijgegaan?
Een belletje rinkelt
Gepubliceerd door
