Mijn broer en ik hadden dezelfde stem, toen we jong waren. Hij is helaas te vroeg overleden en stemmen veranderen door de jaren heen dus het zou nu misschien niet meer zo geweest zijn, maar toen wel. Het was de tijd dat er nog geen mobiele telefoons bestonden en de vaste telefoon in ons ouderlijk huis een plek op de gang had, zodat het bellen niemand stoorde en buren die zelf geen aansluiting hadden er ook discreet gebruik van konden maken.
Het was ook de tijd dat we lange telefoongesprekken voerden met vriendinnetjes. Voor de grap of uit dringende noodzakelijkheid – toiletbezoek – gaven we de telefoon dan wel eens aan elkaar door, zonder de persoon aan de andere kant van de lijn daarvan op de hoogte te stellen. Dat kon omdat onze stemmen zo op elkaar leken en omdat het bij telefoongesprekken het soortelijk gewicht van de inhoud veel lichter is dan bij gewone gesprekken. De beller verwacht veelal slechts een luisterend oor en wat instemmend commentaar. Je kunt je dus makkelijker voordoen als iemand anders, dat hebben oplichters inmiddels ook ontdekt.
Op dat fenomeen is Le Répondeur gebaseerd, een prettige Franse komedie over een gevierd schrijver die in alle rust aan zijn nieuwe boek wil werken maar voortdurend gestoord wordt door telefoontjes. Niet opnemen is geen optie, zo wordt duidelijk, dus hij zoekt zijn toevlucht tot een andere optie. Hij benadert een imitator die optreedt in een klein theater en talloze mensen nadoet, van Sarkozy tot Johnny Hallyday, om tegen betaling zijn telefoon over te nemen en alle gesprekken af te handelen. Dat klinkt als onmogelijk maar hij heeft een methode ontwikkeld waardoor dat wel kan.
Terwijl de schrijver aan de slag gaat neemt de imitator zijn leven over. Het is een komedie dus je kunt je wel wat voorstellen bij de gevolgen. Het is ook een Franse film dus er komen ook even gecompliceerde als terloopse – seksuele – relaties bij kijken.
Dat klinkt allemaal kolderiek maar het is in feite gewoon een heel mooi verhaal over menselijke connecties, al dan niet gehinderd door de dagelijkse werkelijkheid. Het is vast niet speciaal zo bedoeld maar de film laat en passant ook zien hoe literatuur in Frankrijk nog wordt beschouwd als het begeerlijke hogere en schrijvers een soort popsterren zijn die de talkshows en interviewprogramma’s vullen, in plaats van alleen de reality-tv types en hun soortgenoten waar we in Nederland door de tv-redacties aan overgeleverd worden.
De schrijver wordt vertolkt door Denis Podalydès, die wel vaker sterk een succesvolle klungel weet neer te zetten. De imitator is Salif Cissé die me een opkomende ster lijkt en gaandeweg van een rare vogel steeds innemender wordt. Dat de film, gebaseerd op een roman van Luc Blanvillain, is gemaakt door een vrouw, Fabienne Godet, merk je op prettige wijze aan hoe er met relaties en rolverdeling wordt omgegaan. Het wordt nooit plat of kluchtig, terwijl het verhaal in z’n aard wel langs dat ravijn scheert.
Tegelijkertijd laat de film mooi zien hoezeer de mobiele telefoon ons leven heeft overgenomen, dat we het alleen nog maar terug kunnen krijgen door een ander leven te beginnen.
De film draaide vorig jaar kort in de Nederlandse bioscoop maar viel me toen niet op. Misschien omdat ik door ingebrande vooroordelen dacht ‘ach, een Franse komedie…’ Gisteravond werd me weer eens duidelijk wat je mist door zo’n houding.
Le Répondeur is te huur via diverse streamingdiensten.
Iedere zondagavond verstuur ik In de Week. Abonneer je hier gratis
