Francisco van Jole

Goede boeken leveren over het algemeen slechte films op en “Wuthering Heights” is wat mij betreft geen uitzondering op die ijzeren regel maar dat neemt niet weg dat ik een bijzondere bioscoopervaring had. Het begon er al mee dat er niet zoals gebruikelijk op maandagmiddag een paar bejaarden zaten in de zaal van mijn vertrouwde filmhuis maar deze gevuld was met tienermeisjes. 

Giechelend, kletsend, snackend. Het heeft geen enkele zin te proberen daar iets aan te veranderen noch om me hier aan te storen, realiseerde ik me direct, dus ik gaf me er aan over. Ik zag het als onderdeel van de film en dat bleek aardig te kloppen. Ze maakten selfies en dat hield niet op tijdens de film zelf. Steeds als de ‘hottie’ Jacob Elordi, die in de hoofdrol Heathcliff vertolkt, in beeld kwam, werden de foons tevoorschijn gehaald en foto’s van het scherm gemaakt. Dat zou normaal gesproken voor mij reden zijn om 112 te bellen met het verzoek de ME te sturen maar nu gebeurde er iets bijzonders. Hun ongegeneerde enthousiasme bleek aanstekelijk. Ik genoot van het gezucht en gekir als een welkome aanvulling op de toch al imponerende soundtrack. Zo’n gevoel dat je kunt krijgen van een zingende menigte in een stadion, een soort tsunami van plezier waar je op mee deint.

Dat kwam ook omdat ik de meiden wel begreep. Zelf zat ik eigenlijk alleen maar voor Margot Robbie in de bioscoop. Ik had vluchtig gelezen dat de film tegenviel maar dat kon me niet echt bommen. Ze is een wondermooie vrouw die op een betoverende wijze acteert. Dus ze zou een slechte film ook wel de moeite waard maken. Dat bleek te kloppen, zij het ternauwernood. 

Ik schrijf slechte film maar dat is in dit geval echt een kwestie van smaak. Alles in ‘Wuthering Heights’ is ver over the top, dat sprak mij niet zo aan en sommige scènes bezorgden me ongemak vanwege de nadrukkelijkheid, maar dat is wel allemaal onderdeel van de film. Regisseuse Emerald Fennell zet de titel tussen aanhalingstekens om duidelijk te maken dat het haar interpretatie van het klassieke boek is. Ze verbeeldt het gevoel dat ze als tiener had bij bij het lezen. 

Ik heb het boek overigens zelf niet gelezen, daar had ik dus geen last van. Ik ken het alleen van de jaren ‘80 clip van Kate Bush die er op 18-jarige leeftijd mee debuteerde en kon de gepassioneerde wanhoop uit die muziekvideo ineens beter plaatsen. Want Wuthering Heights, voor zover je dat nog niet weet, gaat over wanhopige liefde en een enorme wreedheid.

Liefde die niet beantwoord wordt, snijdt altijd al door het hart maar in de film ook door andere lichaamsdelen. Hoewel er, zoals tegenwoordig gebruikelijk is, geen vrouwelijk bloot en amper traditionele seks in voorkomt, draait de film daar wel om. Maar op een wat onconventionele manier. Cathy, gespeeld door Margot Robbie, die zich in een desolaat landschap op een ijskoud rotsblok in de koele mist aan het vingeren is, geeft dat wel aardig weer. 

De combinatie van tergende wanhoop en gekmakende passie wordt de hele film door in beton gegoten. Als een soort brutalistische gothic, ik weet het niet anders te benoemen. In frêle jurken schrijdt Cathy door woeste landschappen terwijl de regen met bakken uit de lucht valt en de soundtrack van Charlie XCX je tegen de rugleuning van je stoel duwt. Een soort Barbie meets Frankenstein.

In The Guardian wordt het een verfilming voor de altijd online generatie genoemd, zij die leven in een wereld waar alle verhalen worden teruggebracht tot snippets. Zo keek ik ook naar de film, als een lange verzameling reels, en kon ik de 2 uur en 16 minuten uitzitten. Op insta is het immers niet ongebruikelijk dat je al scrollend uren kwijtraakt.

Bij het verlaten van de bioscoop zag ik de tienermeisjes rond de filmaffiche gedromd. Ze maakten selfies terwijl ze zich met rode wangen en getuite lippen achterover bogen om zich net als Cathy door Heathcliff te laten zoenen. Wat een geweldige film moeten ze gezien hebben. 

Iedere zondagavond verstuur ik In de Week. Abonneer je hier gratis