4 augustus 2002 – de foto is uit 2006
“Het is wattoe,” antwoordde de jongen achter de tafel. De w klonk als in het sranang, vooraf gegaan door een bijna onhoorbare oe. Oewattoe. Het is al bijna een liedje, een refrein als je het zegt. Oewattoe, oewattoe, oewattoeeee…
Maar het was sranang noch een liedje. Het was Watou, een Belgisch dorpje tegen de Franse grens.
“Is het watauw of watoe?” had ik gevraagd toen hij me het entreebewijs voor de Poëziezomer overhandigde. Ik weet zoiets nooit bij intuïtie en gokte eerlijk gezegd het eerste. Immers zo dicht tegen de … Lees verder