“Ik heb een wandeling uitgezocht van 15 kilometer. Over de Utrechtse Heuvelrug,” zei ze. “Maar er is één ding…” Er viel een stilte die ik niet opvulde en zich tergend langzaam uitrekte. “Ik hoop dat je niet boos wordt.” Nu wist ik helemaal niet hoe ik moest reageren. Ik kon wel ‘natuurlijk niet’ zeggen maar wat als er dan iets volgde dat me toch woedend zou maken? Ook al kon ik niks bedenken. De stilte rekte zich nog wat verder uit, je kon hem bijna horen kraken. “Ik wil dat je geen foto’s maakt tijdens de wandeling.” Was dat het? … Lees verder