Francisco van Jole

In de nieuwe Wallpaper, het tijdschrift bij uitstek voor mistige zondagen, zag ik dat uitgeverij Penguin een nieuwe serie heeft samengesteld van klassieke teksten onder de noemer ‘Great Ideas’. Korte manifestachtige betogen van bijvoorbeeld Machiavelli (The Prince), Rousseau (The Social Contract), Orwell (Why I Write) en Hazlitt (The Pleasure of Hating). Met covers om je wenkbrauwen bij af te likken (anders zou Wallpaper er geen aandacht aan besteden).
Onmiddellijk toog ik naar de site van Penguin om de serie in één klap helemaal aan te schaffen. Maar op de site kon ik Great Ideas niet vinden (dat lukte pas later met hulp van Google). Wel zag ik een verwijzing naar Penguin Classics. Ook goed. Daar aangekomen trof ik een screensaver. Dat leek me wel wat, dus hup gedownload en geïnstalleerd. De consumptie-impuls ebde al weg merkte ik. Het was misschien toch wat veel zo’n hele serie, bedacht ik.
Waar een gratis screensavercadeautje al niet goed voor kan zijn.
Nieuwsgierig riep ik de screensaver op. Hoe esthetisch zou die zijn? Penguin Classics heeft immers een reputatie hoog te houden. Het scherm werd zwart. This screensaver has expired verscheen er tot mijn stomme verbazing in witte letters.
Ik vraag me nu al een uur af of Penguin zo dom en vrekkerig is geweest om gebruik te maken van een gratis beperkte demo-versie om de screensaver te maken – die dan na een x aantal dagen ophoudt te werken – of dat ik naar een klassieke computertekst kijk met een diepere filosofische betekenis. Immers: Een screensaver die als screensaver meldt dat hij niet meer werkt, dat is een innerlijke tegenstelling van grote schoonheid.
Ik laat het beeld nog maar even zo.
Great Ideas