'Misschien is niets geheel waar, en zelfs dat niet.' – Multatuli
Marina Abramović (79) is een beetje de Leonard Cohen van de performancekunst. Daarmee bedoel ik dat ze aan het eind van haar indrukwekkende carrière plots grotere wereldfaam geniet dan ooit tevoren en een geheel nieuw publiek aanboort. Twaalf jaar geleden kon ik op een zaterdagmiddag in Londen nog gewoon spontaan een performance bijwonen die ze… Lees verderSeksen met skeletten en Marina Abramović
Een vriendin woonde deze week min of meer bij toeval een concert bij van Joep Beving in de Rotterdamse Laurenskerk, zonder zijn werk vooraf te kennen. Voor het geval dat ook voor jou geldt: Joep Beving is op streamingdiensten wereldwijd een van de meest beluisterde pianisten. Hij maakt en speelt wat hij zelf noemt “toegankelijke… Lees verderJoep Beving en de onbetaalbare traan
De derde en laatste dag van het bezoek aan de Biënnale in Venetië zat onverwachts vol spirituele ervaringen, met dank aan onder meer Patti Smith en het Vaticaan. Maar daarover straks. Laat me beginnen in de ochtend. Sinds Marina Abramović jaren geleden met haar diepe stem, die doordringt tot de uiterste punten van je zenuwstelsel,… Lees verderMediteren met Marina Abramović, Patti Smith en het Vaticaan
De tweede dag op de Biënnale in Venetië moet ik toevlucht zoeken tot AI om te begrijpen wat ik zie…
De Biënnale van Venetië is de oudste (sinds 1895), grootste en belangrijkste kunsttentoonstelling ter wereld. En omdat kunst ook het gemoed van de mensheid uitdrukt, is het een plek waar je kunt zien hoe het met de wereld gesteld is. Het best toont dat wellicht het Nederlands paviljoen waar beeldend kunstenaar en theatermaker Dries Verhoeven… Lees verderWanhoop op de Biënnale
In de Kunsthal is nu The Electric Chair te zien van Woody van Amen. Bij nadere bestudering ontdekte ik een vrijwel verborgen detail dat leidde naar een gruwelijke, bizarre geschiedenis…