Francisco van Jole

In een obscuur winkeltje in Saigon liet ik mijn vingers snel door de bakken met dvd’s gaan. En tussen alle hedendaagse box-office hits stond daar ineens Sullivan’s Travels, een film uit 1941 en een van de grootste meesterwerken ooit gemaakt. Ik had die film al twee keer eerder gezien maar twijfelde geen moment.
Sullivan’s Travels handelt over een regisseur die een meeslepend sociaal drama wil maken getiteld O Brother, Where Art Thou? Dat laatste is inderdaad een film van de Coen Brothers uit 2000 en een hommage aan deze klassieker.
Ook andere films verwijzen er naar. Zo is de rol van Kim Basinger in L.A. Confidential (1997) die van een prostituee die fungeert als een look-a-like van hoofdrolspeelster Veronica Lake.
Gisteravond bekeek ik de film opnieuw en het is opvallend hoe fris het werk nog overkomt. Het verhaal heeft een hoog tempo en de vermakelijke dialogen voltrekken zich razendsnel. Maar ook omdat de film gaat over de maatschappelijke rol van amusement, een discussie die nog steeds actueel is. De leden van WRR die onlangs vermaak zo’n beetje tot taboe voor de publieke omroep verklaarden zouden er bijvoorbeeld eens naar moeten kijken.
In Sullivan’s Travels wil John L. Sullivan, regisseur van succesvolle komedies, een film over het echte leven maken. Het is immers 1941, er heerst oorlog, crisis, wat heb je dan aan luchtige komedies? Om dat drama te kunnen vervaardigen begeeft hij zich eerst als zwerver tussen de armen om te ontdekken wat het betekent om problemen te hebben. Dat levert niet alleen zowel hilarische als aangrijpende taferelen op maar ook een verrasssend inzicht: “There’s a lot to be said for making people laugh. Did you know that that’s all some people have?”
In de Internet Movie Database vond ik nog wat opmerkelijke informatie over hoe de film een voorspellende waarde kreeg voor de makers.
Het levensverhaal van hoofdrolspeelster Veronica Lake bijvoorbeeld, die successen vierde maar aan lager wal raakte en eindigde als bardame in een oud hotel. Ze stierf aan hepatitis.
Regisseur Preston Sturges, oorspronkelijk uitvinder van onder meer een kusbestendige lippenstift, was krankzinnig succesvol maar ging failliet en raakte op den duur in de vergetelheid. Sturges begon eind jaren vijftig aan zijn memoires te werken met als werktitel The Events Leading Up To My Death. Hij overleed voordat ze af waren. In 1990 werden ze alsnog gepubliceerd.
Alleen films hebben een happy end.