Vanavond is de laatste uitzending van het discussieprogramma B&W. Hoe vaak ik er ben geweest weet ik niet meer precies maar er zijn wel een paar afleveringen die ik niet snel vergeet. Met Maurice de Hond bijvoorbeeld in de eerste week van januari 2000 over de deceptie van de millennium-bug. Omdat het onderwerp zo’n heerlijk I told you so-gehalte had. Daar mag een mens in een discussie normaal niet op teren maar voor deze idiote hype maakte ik graag een uitzondering. Dat genoegen werd overigens terugbetaald want een jaar of zo later sprak Maurice, die ik overigens zeer waardeer, me fijntjes aan op een uitzending die om het zacht uit te drukken minder geslaagd was, over de maximumsnelheid. Het is de enige aflevering waar ik achteraf twijfels over heb gehad, omdat ik er niet veel te zoeken had.
De meeste indruk maakte een aflevering die aanvankelijk over de Stemwijzer zou gaan. Op weg naar de studio in de bocht van de A10 ter hoogte van het Amstelstation werd op de autoradio het programma onderbroken.
“Pim Fortuyn is neergeschoten op het Mediapark in Hilversum.”
Toen ik bij de Plantage arriveerde was iedereen verbijsterd maar druk aan het werk. De uitzending moest een uur voor aanvang compleet omgegooid worden. Er werd in allerijl naar andere gasten gezocht. Of ik toch aan wilde schuiven. Samen met Pieter Hilhorst en Bob Smalhout, die beiden razendsnel naar de studio waren gehaald. Sonja Barend leidde het gesprek. We waren allemaal bloednerveus. Over de dader was nog niets bekend.
“Als het een Marokkaan is…,” begon Smalhout.
Het was daarmee – zelfs in dit moment van crisis – B&W zoals het moest zijn: een afspiegeling van de discussie die in de samenleving speelt.
Knappe programmamakers die dat voor elkaar krijgen.
