Het mooiste moment van het optreden in de volgepakte grote zaal van de Rotterdamse Schouwburg zat ergens tegen het einde. Nancy Sinatra pakte een camera en begon vanaf het podium foto’s te maken van het publiek dat al even enthousiast aan het fotograferen was. Dankzij de digitale camera zijn we allemaal Japanners geworden.
Het aanschouwen van het fenomeen Nancy Sinatra was fascinerend, bij vlagen had ik het idee dat ik in Las Vegas zat. In zo’n zaal met muziek waar je alleen maar naar gaat kijken omdat het in Las Vegas is. Dat is misschien ook wel de kern van Motel Mozaïque: toerist zijn in eigen stad.
Sinatra had een 9-koppige band bij zich maar bij nader inzien bleek ze vier leden zelf niet te kennen. “Wie zijn jullie ook alweer?” vroeg ze aan de blazers. Het waren Nederlanders die de band aanvulden.
Herkenning was het sleutelwoord van het concert. Ze begon met Bang Bang, de hit die dankzij de film Kill Bill herboren werd en eindigde met het onsterfelijke These Boots Are Made for Walking. Om het prettige gevoel van herinnering nog extra te stimuleren vertoonde ze een compilatie met beelden uit films waar ze in gespeeld heeft. Dus was Elvis te zien, en haar vader Frank Sinatra ook. Met die laatste op een geluidsband vertolkte ze gisteravond het duet Somethin’ Stupid. Alleen een levende legende kan met zoiets wegkomen.
Een korte videosamenvatting – nou ja, meer audio – van ruim een minuut kun je hier bekijken, meer foto’s zie je bij Flickr.
Officiële site Nancy Sinatra
Meer verslag en meer links bij Corrie, JPK en Antenne Rotterdam