I’m not afraid of what I see, I’m not afraid of the world, zong Johnny Bramwell van het uit Manchester afkomstige trio I Am Kloot gisteravond in Nighttown. Vast, maar wat me opviel was dat ik met mijn bescheiden 1 meter 85 in het publiek van een paar honderd fans tot de langsten behoorde. Wat me niet alleen het genot van een onbelemmerd gezichtsveld gaf maar ook de vraag opriep of er zoiets bestaat als ‘kleine mannen’-muziek.
Het verklaart wel waarom I Am Kloot ondanks de weltschmerzige ondertoon vooral toch dapper klinkt. Het geluid van de band is daarbij zo compleet dat het een raadsel is waarom andere bands vier leden nodig hebben en de stem van Bramwell is er zo een die je niet alleen met je oren hoort maar ook met je middenrif. Muziek waar je je aan kunt optrekken kortom.
Vandaar wellicht.