Als ik een auto koop valt me pas na de aanschaf op hoe vreselijk veel soortgelijke exemplaren er eigenlijk rondrijden. De laatste keer dat ik bij de showroom wegreed bijvoorbeeld parkeerde ik even later bij een benzinestation en zag er meteen wel drie auto’s van hetzelfde type staan. Terwijl die alomtegenwoordigheid me daarvoor eigenlijk niet was opgevallen.
Dat gaat ook zo met kunst. Nu ik de haas van Dürer door Ottmar Hörl op de KunstRAI heb aangeschaft zie ik ineens andere kunstenaars die zich uitleven en de vijfhonderd jaar oude Jonge Haas in hun eigen tijdmachine stoppen. Deze pistolero-haas – of Tarantino-uitvoering – van Jens Pfeifer bijvoorbeeld. Niet kwetsbaar en afwachtend zoals het oorspronkelijke exemplaar maar een haas die overduidelijk afrekent met zijn verleden en noch het haasje wil zijn, noch het hazenpad wil kiezen.
Had ik….?
Nou ja, hij past toch niet in de slaapkamer.
via Artbbq